"Hoe dichter ik bij hem kom, hoe verder ik van mezelf ga."

In 'Erfstuk' volgen we Ana, die op het sterfbed van haar opa heel wat te weten komt over hem, zijn leven en de twee vrouwen die hij lief had. Hoewel Ana met haar eigen gevoelens in de knoop ligt doet ze er toch alles aan om de laatste wensen van haar opa waar te maken. Ze leer t de kinderen van 'die andere vrouw' kennen.

Ik vond het interessant om telkens in de twee werelden getrokken te worden. Om zowel Ana te leren kennen als haar opa, Maiti, het leven in Indië, de verre reis naar Nederland. Dat deze roman gebaseerd is op waargebeurde feiten maakt het nog interessanter.

'Erfstuk' is een interessant debuut, een vlotte roman die een beetje tot nadenken stemt. Nadenken over racisme, over liefde en het ontbreken daarvan, over opvoeding en over gemis. Toch, na het einde, blijf ik een beetje zoeken naar het grote waarom. Waarom er twee vrouwen waren en waarom ze zo belangrijk waren. De ware gevoelens van opa bleven soms wat te veel op de achtergrond maar misschien werd ik gewoon een beetje té nieuwsgierig.

"Onze ontmoeting zal een terugval betekenen. Afkicken kan alleen rigoureus."

"Hoe dichter ik bij hem kom, hoe verder ik van mezelf ga."