Historisch, geloofwaardig, maar wat zwaar op de hand

In Het rupsenhuis ga je samen met Jael en haar man op reis naar Franeker in 1710. Jael weet niet goed waarom, haar man wil er naartoe. Al snel blijkt dat het niet gaat om een tijdelijk verblijf.

De cover ziet er erg mooi uit, prachtig getekende bloemen en planten. Toepasselijk, Jael blijkt erg goed te zijn in het tekenen van de natuur.

Als Jael en haar man op een boot naar Franeker reizen, blijkt al snel dat Jael hier niet blij mee is. Ze wil helemaal niet weg uit Amsterdam. Al snel kom je te weten waarom. Het leven in Franeker is voor de Joodse Jael en haar man uitgesproken vijandig. Je wordt meegenomen in het leven van Jael, een leven dat niet gemakkelijk is en weinig lichtpuntjes heeft. Hierdoor is het een vrij beladen en 'zwaar op de hand' verhaal. Jael is behalve een sterke vrouw die oplossingen voor alle problemen zoekt, ook een mopperaar. De positieve inslag, die je als mens toch eigenlijk wel nodig hebt om zware tijden door te komen, mist in het verhaal.

De schrijfstijl is heel toegankelijk en beeldend. Daardoor en doordat er een aantal spannende dingen gebeurt, vlieg je door het boek heen.

Jammer is dat Maria Sybilla Merian en haar botanische atelier op het eerste gezicht (letterlijk, door de cover maar ook door de achterflap) een vrij grote rol in het boek lijkt te hebben. Zij wordt regelmatig genoemd, maar er wordt eigenlijk nauwelijks iets over haar verteld. Een gemiste kans, het was vast en zeker interessant geweest meer te weten te komen over haar Rupsenhuis.

Het rupsenhuis is een prettig leesbaar verhaal met wat spannende momenten. Ondanks de minpuntjes heb ik het graag gelezen.