Als je alles achter moet laten...

“Een ogenblik lang vond ze het ontzettend verdrietig van Roze Konijn. Ze dacht aan zijn geborduurde zwarte ogen (omdat hij zijn originele glazen ogen jaren eerder al was verloren) en de schattige neiging om door zijn pootjes te zakken”

Anna en Max wonen met hun ouders in een groot huis in Berlijn, ze zijn van Joodse afkomst. In 1933 wordt het nazisme steeds populairder in Duitsland. Anna’s vader is een bekend schrijver en tegen dat regime. Anna is negen jaar en is vooral druk met school, haar vriendinnen en schrijven en tekenen. Zij heeft niet door wat er gaande is in de wereld. Op een dag vertrekt haar vader naar Zwitserland. Enige tijd later vertrekken Anna en Max en hun moeder hem achterna. Het is lastig om geld te verdienen dus besluiten ze naar Frankrijk te vertrekken, een nieuw land, een nieuwe taal, nieuwe gebruiken, kan het gezin daar aarden en is er in Frankrijk wel genoeg werk?`

Dit verhaal is geen verhaal over de oorlog of de Holocaust, het gaat om de periode ervoor toen er al veel dreiging was. Het is geschreven vanuit het perspectief van een kind, in de derde persoon.

Het leven kan zomaar veranderen. Anna en haar gezin hadden het fijn in Duitsland en zomaar ineens moesten ze afscheid nemen. Een van de redenen dat de auteur dit boek schreef was om uit te leggen hoe het voelt om plotseling arm te zijn, en zij kan het weten.
‘Hitler heeft mijn roze konijn gestolen’ is namelijk het verhaal van Judith Kerr die als kind met haar gezien moest vluchten.

Voor de kinderen komt het vertrek onverwachts. Zij moeten snel wat spullen inpakken en dan gaan ze. Hun moeder lijkt gespannen tijdens de treinrit, maar houdt dit zo goed mogelijk verborgen voor de kinderen. Wat ik heel bijzonder vind is dat de ouders hun kinderen spaarden voor de angsten die ze gehad moeten hebben. Hierdoor zagen de kinderen het als een avontuur, terwijl het een zware en spannende tijd was, wat voor de lezer tussen de regels voelbaar is.
Anna en Max moeten na hun vertrek naar Frankrijk helemaal opnieuw beginnen. Ineens zijn ze arm. Ze moeten zich de Franse taal eigen maken en wennen aan een heel ander leven. De veerkracht en het doorzettingsvermogen van de kinderen is bewonderenswaardig. Als vluchteling voelen ze zich anders, ze moeten zich gedragen en geduldig zijn, zeker omdat ze van Joodse afkomst zijn.
Het is voor de ouders een hele puzzel om rond te komen en toch proberen ze er voor de kinderen iets van te maken, ze proberen positief te zijn, dit lukt niet altijd en dat maakt het extra realistisch.

Judith Kerr heeft een beeldende manier van schrijven en daardoor voelde het alsof de lezer bij het gezin aan tafel zit. De kleine Anna is zo’n lief en onschuldig meisje, die zo haar best doet. Ze is slim, open en heel grappig.

Helaas is dit boek ook actueel. Er zijn zoveel mensen die huis en haard achter zich moe(s)ten laten. We kunnen ons daar geen voorstelling van maken.

Een hartverwarmend verhaal over een gezin dat alles achter moest laten, behalve elkaar.

Ik wil uitgeverij De Fontein hartelijk bedanken voor dit recensie exemplaar.

“Het maakt me eigenlijk niet echt uit waar we zijn’ zei ze, ‘als we maar allemaal samen zijn”.

“Denk je dat we ooit ergens echt nog zullen thuishoren?’
‘Ik denk het niet, zei papa. ‘Niet op dezelfde manier als andere mensen, die hun hele leven al op dezelfde plek hebben gewoond. Maar wij zullen een klein beetje thuis zijn op verschillende plekken, en dat is misschien wel net zo mooi.”