Als je brein anders werkt.

"Intelligent, intelligent...Besef je dan niet dat sommige dingen veel belangrijker zijn dan intelligentie?"

Wolfgang is intelligent, en niet een beetje. Hij heeft een IQ van 152. Hij is pas elf maar speelt piano op zeer hoog niveau. Verder maakt hij graag lijstjes, heeft hij bepaalde gewoontes en wil hij dolgraag naar Neptunes reizen. Als zijn moeder plotseling overlijdt moet hij verhuizen naar zijn vader die hij nog nooit gezien heeft. Hij vindt het helemaal niet fijn bij 'meneer Carles' zoals Wolfgang zijn vader noemt. Dan bedenkt hij een plan. Hij wil auditie doen voor het conservatorium in Parijs, zodat hij uit huis weg kan. Zijn vader gaat mee. Er volgt een bijzonder en emotioneel avontuur, waarbij lang verborgen geheimen aan het licht komen.

Wolfgang mag dan een hoog IQ hebben maar zijn emotionele ontwikkeling loopt ver achter op zijn cognitie (asynchronie). Dit heeft veel invloed op sociale contacten al vindt Wolfgang zelf van niet. Hij vindt zichzelf geweldig en de beste. Andere mensen noemt hij leeghoofden, sponzen of 'min100'. Zijn moeder en oma geven hierbij weinig tegengas. Wolfgang houdt niet van romans maar leest woordenboeken, houdt niet van uitstapjes die niet nuttig zijn, wil niet knuffelen en vindt het onzin om 'ik hou van je' te zeggen. Spelen met leeftijdsgenootjes vindt hij maar niets. Piano spelen doet hij heel graag en heel goed, ook dit benadert hij wiskundig in plaats van dat hij zich laat meeslepen door de muziek. Zijn pianolerares, Mia, wijst hem hier regelmatig op. Zij fungeert ook als een vertrouwenspersoon en confronteert Wolfgang soms met de situatie.
Als zijn moeder overlijdt benadert hij ook dit rationeel (bijvoorbeeld wat er met een lichaam gebeurt na de dood). Hij begrijpt er niets van dat het zijn moeders wil is dat hij bij zijn onbekende vader gaat wonen. Dit blijkt ook geen succes. Wolfgang vindt zijn vader maar een 'min100' en wil niets weten van alle pogingen die zijn vader doet om dichter tot elkaar te komen. Hoe langer Wolfgang bij 'meneer Carles' is hoe meer vragen hij krijgt over zijn ouders. Zijn oma wil hem niets vertellen en daarom probeert Wolfgang zelf antwoorden te vinden.

In Parijs is Wolfgang ervan overtuigd dat hij zal worden aangenomen, aangezien hij de beste is. Samen met zijn vader verblijft hij een aantal dagen in de stad. Dagen die hen nader tot elkaar kunnen brengen, of juist niet? In Parijs gebeurt veel, ook heftige dingen. Voorin het boek staat hierover een waarschuwing voor lezers en ouders. Goed om deze ter harte te nemen.

Veel mensen vinden Wolfgang maar vreemd en onuitstaanbaar, wat enigszins te begrijpen is als je dit verhaal leest, mogelijk kan het voor jonge lezers ook wat antipathie oproepen. Zelf zag ik meer een jongen die niet goed raad weet met emoties en zich vastklampt aan zijn begaafdheid in een wereld die zo ongrijpbaar kan zijn, zeker na een groot verlies. Zijn gedrag vertoont kenmerken van autisme al wordt dit nergens in het boek genoemd. Het is mooi hoe zijn vader en Mia proberen verder te kijken dan zijn cognitieve kant al stuit dit wel op weerstand bij Wolfgang. Muziek blijkt hierbij ook helpend.
Het verhaal is geschreven vanuit het eerste perspectief waardoor je als lezer meegenomen wordt in het hoofd van Wolfgang, en ondanks zijn gedrag ontstaat er toch een sympathie voor de jongen. Je gunt het hem dat mensen verder kijken dan zijn gedrag, zoals Mia doet.
Het boek is mooi opgebouwd, de lezer komt steeds iets meer te weten over de geheimen die er zijn omtrent de ouders. Hierin zit gelijk een mooie les. Zijn omgeving wilde hem sparen voor dingen uit het verleden maar is dat verstandig of leveren de geheimen juist meer vragen en problemen op?

Qua schrijfstijl kan het voor kinderen hier en daar wat lastig zijn door het woordgebruik van Wolfgang. Het boek bleef voor mij in eerste instantie wat op afstand maar gaandeweg ontstond er meer binding met het verhaal en de hoofdpersonen.

Ik geef het 3.5 sterren

Ik wil uitgeverij de Fontein hartelijk bedanken voor dit recensie exemplaar.