“Uit het duister naar het licht”.

1951. In de schaduw van WOII wordt Esther Durrant denkend dat ze samen op vakantie gaan door haar man naar een inrichting voor geestelijk zieken gebracht. Het ziekenhuis voelt aanvankelijk aan als een gevangenis, maar al snel wordt het Esthers toevluchtsoord.
1952. Zeewetenschapper Rachel Parker start een onderzoek op de Scilly-eilanden, voor de kust van Cornwall. Wanneer ze een verzameling verborgen liefdesbrieven ontdekt, besluit Rachel, geboeid door de passie en de tederheid, de ontvanger op te sporen. Dit zet een reeks gebeurtenissen in gang die diep begraven geheimen dreigt te onthullen.

Het verhaal begint in 1951 wanneer Esther Durrant door haar man onder valse voorwendselen naar een inrichting voor geestelijk zieken gebracht wordt, nadat ze een aantal maanden daarvoor haar tweede kindje verloren is aan wiegendood. In eerste instantie ziet ze het als een verraad door haar man, maar verder in het verhaal moet ze erkennen dat hij het alleen uit liefde voor haar gedaan heeft. Het personage van Esther wordt heel goed neergezet, ze maakt een heftig proces door. Dat wordt zo goed beschreven dat je meeleeft met al haar emoties zowel van schuldgevoel als van verliefdheid, beslissingen die ze maakt en de vele tegenslagen die ze moet incasseren. Uiteindelijk komt ze hier als een hele sterke vrouw uit.
“ Ik was de dochter van mijn vader geweest, de vrouw van mijn man, moeder…, maar ik was nog nooit zelf iemand geweest. Tot op dat moment.”

Naast deze verhaallijn loopt er een tweede uit 2018. Deze is weer verdeeld over 2 verhalen:
1e is die van zeewetenschapper Rachel die na een ongeluk met haar boot gered wordt door Leah, die helemaal alleen op het eiland Little Embers woont.
2e Kleindochter Eve, die in Londen voor haar zieke oma Esther zorgt, nadat die gevallen is en moet herstellen. Esther is haar biografie aan het schrijven, ze was ooit een heel bekende bergbeklimster, en heeft Eve gevraagd haar daarbij te helpen.
Ogenschijnlijk hebben deze vrouwen niets met elkaar te maken, maar gaandeweg het verhaal zie je hun levens met elkaar vervlechten. Elke keer wordt er een klein stukje prijsgegeven tot aan het eind van het verhaal alle puzzelstukjes op hun plaats vallen. Je wordt zo meegezogen in het verhaal, dat het moeilijk weg te leggen is en pas aan het eind leg je het met een diepe zucht weg.

Nunn heeft een vlotte, gemakkelijke schrijfstijl en ondanks de soms wat zwaardere thema’s blijft het luchtig. Vooral in de beschrijvingen van de natuur is ze heel beeldend, je waant je echt op het eiland en je ziet het door de ogen van Esther, Rachel en Leah.
De auteur heeft zwaardere thema’s niet geschuwd: wiegendood, postnatale depressie, oorlogstrauma en de relatie tussen arts en hun patiënten. Ze weet het allemaal in een prachtig verhaal te verwerken en laat zien hoe keuzes soms grote gevolgen kunnen hebben, die je je hele leven blijven achtervolgen.

Citaat van de auteur: “Ik geloof dat verhalen in de ether circuleren en als je ontvankelijk bent, tikken ze je op de schouder en beginnen ze in je oor te fluisteren. De Taak van de schrijver is dan om het verhaal recht te doen.”
Ik denk dat Kayte daar met dit verhaal zeker in is geslaagd.