Een tekening laat minder ruimte voor leugens.

1957: Iris Bailey vindt haar werk als typiste ondraaglijk saai. Ze woont nog altijd bij haar ouders, in Hemel Hempstead. Ze kan fantastisch tekenen en werkt soms op feesten om daar portretten van de gasten te maken. Ondertussen droomt ze ervan om te kunnen leven van haar kunst. Iris kan haar geluk dan ook niet op wanneer ze door de rijke socialite Nell Hardman uitgenodigd wordt in Havana, om daar te tekenen op de bruiloft van haar vader, een beroemde regisseur uit Hollywood.
Het is een droom die uitkomt om te kunnen ontsnappen naar zo’n exotische stad aan zee. Maar Iris merkt al snel dat de cocktails, bedwelmende geuren en azuurblauwe lucht in Havana iets duisters maskeren. Terwijl Cuba aan de vooravond van de revolutie staat en Iris haar hart verliest aan de getroebleerde fotograaf Joe, ontdekt ze dat iemand in de charismatische Hardman familie een vreselijk geheim verbergt. Kan ze de waarheid ontdekken voor al hun levens op het spel komen te staan?

Het verhaal start met een proloog waarbij de spanning opgewekt wordt. Een gevonden lijk door een visser, die zich daarna echter drukker lijkt te maken om zijn uiterlijk dan om de persoon die hij gevonden heeft. Mijn interesse was gewekt, maar daarna kon ik maar moeilijk in het verhaal komen. Het kabbelt allemaal een beetje voort, waardoor ik af en toe moeite moest doen om de aandacht erbij te houden. De verschillende intriges die in het boek voorkomen, meestal door de kopstukken van de Cubaanse onderwereld brengen er wat spanning in, maar de personages worden niet echt uitgewerkt, waardoor je je ook niet zo goed in hen in kunt leven. Het meeste wordt geschreven vanuit Iris, die zich haar hele leven heeft laten leiden door anderen. In Cuba kan ze eindelijk haar passie volgen en begint ze zich ook af te vragen of ze haar oude leventje nog wel wil.
“Er bestaan andere levens buiten het mijne. Was het mogelijk om een ander leven te kiezen dan dat wat voor je uitgestippeld is?” Mooi beschreven is daarbij hoe Iris als kunstenaar haar modellen heel goed kan observeren, terwijl ze in het dagelijks leven twijfelt aan wie ze wel en wie ze niet kan vertrouwen. “Ik teken liever dan dat ik praat. Tekenen gaat sneller, en laat minder ruimte voor leugens” Een mooie quote die zeker op haar van toepassing is.

De gebeurtenissen op Cuba aan de vooravond van de revolutie komen aan bod en dat maakt het verhaal weer wat aantrekkelijker. De beschrijvingen van het landschap die aan bod komen laten je wel de sfeer van het eiland proeven. “Cuba, waar de kleuren zingen, de hitte brandt en piepkleine, perfecte vogels in het zonlicht schitteren”. Zo’n zin geeft je een heerlijk zomers gevoel.