Soms grappig, soms pijnlijk

Ik had dit boek gewonnen, maar het is een boek dat ik ook zo zou hebben opgepakt als ik het in de boekwinkel had zien liggen. De kaft trekt meteen de aandacht. ‘Calypso’ is een verhalenbundel*, een gevaarlijk genre, want je zult altijd sommige verhalen beter vinden dan andere, waardoor het lastig om het boek te beoordelen. Als rapportcijfer kom ik uit op een 7,5 – 3,75 sterren dus.

Wat ik knap vind aan deze verhalenbundel, is ten eerste dat David Sedaris niemand spaart, ook zichzelf niet. Hij schrijft over zijn familie: over de dood van zijn moeder, over de zelfmoord van zijn zus, maar ook over shoppen met zijn andere zussen, discussies met zijn partner en de moeizame band met zijn vader. Sedaris stelt zich kwestbaar op, daar heb je ballen voor nodig, en tegelijk geeft hij alle personages minstens één moment om te schitteren, en daar heb je schrijftalent voor nodig.

• Ten tweede is het knap dat ik eigenlijk helemaal niet weet of dit wel een verhalenbundel is. De hoofdstukken zijn een soort kruising tussen korte verhalen en essays. Ik noem ze voor het gemak even verhalen. Soms is Sedaris ongelooflijk grappig (bijvoorbeeld in een verhaal over de angst om in je broek te poepen, de verhalen over ‘Davids tumor’ en een verhaal over hoe mensen uit verschillende landen andere bestuurders uitschelden als ze in de auto zitten, met een glansrol voor Nederland). Soms zijn de hoofdstukken echter ook pijnlijk. Sedaris is een vijftiger die beseft dat hij ooit ouder zal zijn dan zijn moeder is geworden, hij begint de aanwezigheid van de dood te voelen. Het detail dat me is bijgebleven na het lezen gaat over zijn moeder, die alcoholiste was. Wanneer ze drank inschonk, tikten de ijsblokjes tegen het glas. Wanneer ik zelf ijs in mijn drinken doe, met alcohol of niet, denk ik terug aan die passage. Als je dat als schrijver voor elkaar krijgt, ben je heel goed bezig.

Wat ik minder vind aan dit boek (ik moet toch uitleggen waarom ik het geen vijf sterren geef) is hoe makkelijk Sedaris zich er soms vanaf maakt bij het einde van zijn verhalen. Soms voelt het alsof hij gewoon stopt, alsof er niet echt een einde van het hoofdstukje is. Dat valt op omdat de opbouw over het algemeen goed en strak is en alles dan opeens uit elkaar valt. Daarnaast zijn er natuurlijk ook verhalen die me minder aanspreken, zoals altijd bij een verhalenbundel, waardoor het gemiddelde ook een beetje achteruit gaat.

Ik heb echter genoten van het boek als geheel. Sedaris heeft een unieke schrijfstijl. Ik ben ook blij dat hij al redelijk wat boeken heeft geschreven – dat betekent dat ik me deze zomer niet hoef te vervelen.

3,75 sterren.