Lezersrecensie
Hoe goed je dromen ook zijn, wanneer je wakker wordt, zijn ze niet meer dan dat
Dit is de debuutroman uit 2020 van Miye Lee (eigenlijk Lee Mi-ye), in het dagelijks leven ingenieur bij Samsung Electronics. Het boek is inmiddels vertaald in 18 talen; de Nederlandse vertaling van Thyrze van Onna is in 2025 verschenen. Het boek wordt geklasseerd in de categorie “healing fiction”. Het is een mozaïekvertelling, waarin verschillende verhaallijnen op een ogenblik (kunnen) samenkomen.
In haar boek is er een levendige handel in dromen; de DallerGut Dromenwinkel is de topwinkel en DallerGut is een autoriteit op dit gebied. Mensen komen van heinde en verre om hier een droom uit te zoeken.
De hoofdpersoon is Penny, een jonge vrouw (waarschijnlijk eind-twintig) wier droom het is om in deze winkel te werken. Na een vreemd sollicitatiegesprek wordt zij aangenomen en kan zij meteen de volgende dag beginnen.
Zij maakt deze dag kennis met de verschillende verdiepingsmanagers. Deze vertegenwoordigen de types leidinggevenden die we in het dagelijks leven veel tegenkomen: de (enigszins achterbakse) streber, de perfectionist, de warme “mensenmens”. Uiteindelijk komt ze echter te werken op de begane grond, waar de klanten worden ontvangen en die uiteindelijk het hart van het bedrijf is. Daar is ook een bord met ooglidweegschalen, waarop de gemoedstoestand van de vaste klanten kan worden afgelezen.
Klanten betalen de dromen achteraf met zaken als emoties, voldoening en zelfvertrouwen. De emoties worden verzameld in flessen, die dagelijks naar de bank worden gebracht. De eerste keer dat Penny dit doet, gaat het meteen mis, omdat een van de flessen word gestolen. Het is niet helemaal duidelijk hoe de emoties bij de bank worden omgezet in geld.
De dromen worden gemaakt door elkaar hevig beconcurrerende dromenmakers. Schijnbaar is de verhouding tussen hen vrij goed, maar de onderhuidse spanningen zijn voelbaar en komen vooral tot uiting bij de finale van de jaarlijkse Grand Prix.
Het boek eindigt met twee epilogen, die eigenlijk niet veel aan het verhaal toevoegen of verhelderen.
De schrijfstijl is vlot; het kost geen moeite om door te lezen, misschien zelfs juist te weinig.
De meeste verhaallijnen worden niet helemaal uitgewerkt en ook de eventuele ontwikkeling van de hoofdpersonen en hun onderlinge verhoudingen komt niet helemaal tot zijn recht. In het algemeen is het boek vrij oppervlakkig; het laat de lezer achter met het gevoel dat er meer in had gezeten als er dieper op bepaalde situaties was ingegaan. Een gemiste kans.
In haar boek is er een levendige handel in dromen; de DallerGut Dromenwinkel is de topwinkel en DallerGut is een autoriteit op dit gebied. Mensen komen van heinde en verre om hier een droom uit te zoeken.
De hoofdpersoon is Penny, een jonge vrouw (waarschijnlijk eind-twintig) wier droom het is om in deze winkel te werken. Na een vreemd sollicitatiegesprek wordt zij aangenomen en kan zij meteen de volgende dag beginnen.
Zij maakt deze dag kennis met de verschillende verdiepingsmanagers. Deze vertegenwoordigen de types leidinggevenden die we in het dagelijks leven veel tegenkomen: de (enigszins achterbakse) streber, de perfectionist, de warme “mensenmens”. Uiteindelijk komt ze echter te werken op de begane grond, waar de klanten worden ontvangen en die uiteindelijk het hart van het bedrijf is. Daar is ook een bord met ooglidweegschalen, waarop de gemoedstoestand van de vaste klanten kan worden afgelezen.
Klanten betalen de dromen achteraf met zaken als emoties, voldoening en zelfvertrouwen. De emoties worden verzameld in flessen, die dagelijks naar de bank worden gebracht. De eerste keer dat Penny dit doet, gaat het meteen mis, omdat een van de flessen word gestolen. Het is niet helemaal duidelijk hoe de emoties bij de bank worden omgezet in geld.
De dromen worden gemaakt door elkaar hevig beconcurrerende dromenmakers. Schijnbaar is de verhouding tussen hen vrij goed, maar de onderhuidse spanningen zijn voelbaar en komen vooral tot uiting bij de finale van de jaarlijkse Grand Prix.
Het boek eindigt met twee epilogen, die eigenlijk niet veel aan het verhaal toevoegen of verhelderen.
De schrijfstijl is vlot; het kost geen moeite om door te lezen, misschien zelfs juist te weinig.
De meeste verhaallijnen worden niet helemaal uitgewerkt en ook de eventuele ontwikkeling van de hoofdpersonen en hun onderlinge verhoudingen komt niet helemaal tot zijn recht. In het algemeen is het boek vrij oppervlakkig; het laat de lezer achter met het gevoel dat er meer in had gezeten als er dieper op bepaalde situaties was ingegaan. Een gemiste kans.
2
Reageer op deze recensie
