Vermoeiende leeservaring

Dit zou een recensie moeten zijn, maar ik kom niet verder dan het beschrijven van mijn leeservaring van dit boek, dat schijnt te worden beschouwd als een hoogtepunt in de Spaanse literatuur, wat ik sterk waag te betwijfelen, omdat het mij meer een hoogtepunt van gekunsteldheid lijkt, waarbij de auteur ons middels allerlei al dan niet samenhangende fragmenten een aantal aanzetten tot verhalen geeft, die geen van alle ergens naartoe leiden, nou ja misschien naar een klein eilandje onder Sardinië waar het laatste deel van de trilogie zich af schijnt te spelen, waar de auteur zijn alter ego ontmoet, waarbij je op gegeven ogenblik de draad kwijtraakt wie er nu aan het woord is, de auteur of de alter ego, maar je bent dan inmiddels op een punt beland waar het je als lezer niets meer kan schelen, omdat je je al door een rijstebrijberg hebt geworsteld van fragmenten, herhalingen, bijna-herhalingen, quasiwetenschappelijke verhandelingen en herhaalde citaten uit Apocalypse Now, die soms weer net even anders of uitgebreider zijn dan de vorige citaten, wat waarschijnlijk de bedoeling heeft om ons als lezer te intrigeren, terwijl op dat moment de irritatie toch al behoorlijk begint toe te slaan, vooral ook omdat de soms wel grappige verhalen vol herhalingen al snel gaan vervelen, net zoals het, zoals ik ook in deze “leeservaring” wil laten zien, nogal gekunstelde trucje om het achtenzestig pagina’s beslaande eerste deel van deel drie van deze trilogie uit één zin te laten bestaan, waar dan ook nog weer heel wat herhalingen tussen zitten, waarvan het nut mij ten enenmale ontgaat, net zoals de eerder genoemde herhalingen, alhoewel het dan wel weer grappig is om in verschillende fragmenten te beschrijven hoe bijvoorbeeld de legende of traditie van de boom met de schoenen kan zijn ontstaan, daarbij en passant tonende dat legendes en tradities vaak op dit soort manieren ontstaan, en er ook andere grappige verhalen in voorkomen, die echter geen van alle worden afgemaakt, wat je toch soms wel mag verwachten, maar daar doet deze auteur niet aan, hij schaart zich in de traditie van schrijvers die ons een bouwdoos aanreiken met de mededeling dat je er zelf maar een boek van moet maken, wat toch vaak niet lukt, en het steekt, en getuigt volgens mij ook wel van zelfoverschatting, dat hij zich durft te vergelijken met Julio Cortázar, die in het door hem meermaals genoemde Rayuela de lezer ook hink-stap-sprong door zijn boek laat dwalen, maar dan op een manier dat je als lezer na afloop het idee hebt dat je een boek hebt gelezen en niet een verzameling fragmenten, alhoewel sommigen dit vergelijken met de manier waarop we tegenwoordig op internet van hyperlink naar hyperlink springen, maar dat is nu juist waarom ik een boek wil lezen en niet op internet zit, want dat doe ik al vaak genoeg, kortom, dit boek zou ik niemand aanraden, maar ik geef het toch twee sterren in plaats van één, omdat er hier en daar toch nog wel te genieten valt van mooie zinnen, maar uiteindelijk overheerst de irritatie.