Een poging om de natuur naar haar hand te zetten

Pauline de Bok verruilt een deel van het jaar haar woning in Amsterdam voor een boerderij in het oosten van Duitsland. Hier probeert ze met de natuur op haar erf, en met name de daar aanwezig poel, in een goede harmonie te leven, al is ze een gepassioneerde jager. Dit kan de lezer in eerste instantie afschrikken, maar ze maakt ons ook deelgenoot van haar twijfels. Het is niet prettig om te lezen hoe zij een wasbeer doodt, maar ze beschrijft ook wat ze moet overwinnen om dit te doen.
Ze maakt ons getuige van haar strijd om de poel in stand te houden en van haar leerproces ten aanzien van de natuur om haar heen. Ze beschrijft zonder enige terughouding haar mislukkingen en de verkeerde keuzes die ze soms maakt, vaak voorkomende vanuit antropocentrische overwegingen. En je leeft mee met de successen, die ze gelukkig in deze tijd ook meemaakt.
Ze geeft ook weer hoe de coronacrisis haar leven in Duitsland, waar ze misschien niet eens mag zijn. beïnvloedt, en je neemt het haar niet kwalijk dat ze zich niet altijd netjes aan de regels houdt. Iemand moet toch voor dat huis zorgen?
Het kost al lezende steeds minder moeite om haar recent ontwikkelde passie voor de jacht te accepteren, omdat je als lezer ook haar overwegingen meekrijgt. Ze probeert ons niet te overtuigen van de juistheid van haar keuzes, maar legt haar beweegredenen duidelijk uit zonder de schijnheiligheid die hier vaak bij anderen bij komt kijken.
In de loop van het boek krijg je steeds meer sympathie voor de schrijfster en leef je met haar mee. Het is duidelijk dat ze worstelt om de juiste keuzes te maken.
Al met al is dit een prettig boek om te lezen, al moet je soms bij de jachtscènes even slikken.