Een wonderlijke wandeling

De Wandeling van Robert Walser dient in wandeltempo te worden gelezen. En liefst ook nog eens herlezen.. Het is een lief, vrij klein en niet al te dik boekje dat zeker in mijn boekenkast blijft staan. De cover vind ik mooi en laat de eenzame man Walser zien op zijn wandeling (tekening van Karl Walser) Vond ik het dan een geweldig boek...? Ik weet het niet, het is zo anders dan de boeken die ik gewoonlijk lees.. Toch intrigeert het me. Ik lees ook lovende kritieken. Ik kan er nog niet helemaal bij denk ik.. Daarom wil ik het nogmaals lezen.
Die wandeling beslaat het hele boekje. De wandelaar komt allerlei personages tegen waar hij tegen of over spreekt..nogal breedvoerige monologen. Men zegt weinig of niets terug.. Ook spreekt hij tegen de lezer. De taal is bloemrijk, poëtisch, vormelijk soms. Omslachtige maar ook speelse lange zinnen.. Je moet je aandacht erbij houden. Sommige figuren kondigt hij tevoren al aan, zoals 2 vrouwen die hij bewondert.
Er zijn geen hoofdstukken, het loopt van het een in het ander over. Zijn wandeling voert door de straten van een kleine stad en over landweggetjes. Hij gaat een boekwinkel binnen, een bank, komt bij zijn kleermaker...

Wandelen is van levensbelang voor Walser "Zonder wandelen ga ik dood"
Ten tijde van dit schrijven, ruim 100 jaar geleden) woont hij op een zolderkamertje in een hotel in Biel(Zwitserland) Hij noemt deze tijd zijn mooiste periode.

Een wat zonderlinge, wonderlijke eenzame man is het beeld wat ik voor me zie..
"Vluchtig met de wereld verbonden" aldus Sebald, van wie ook een essay is toegevoegd in dit boek, evenals een biblio-en biografie.
De laatste 20 jaar van zijn leven bracht Walser door in een psychiatrische inrichting.

"De wandeling wordt wel gezien als een allegorie op het scheppingsproces, waarin schrijven een middel is om aan het leven te ontsnappen."