Overleven in een vijandige omgeving

Geschreven over een periode van tien jaar en aanvankelijk niet bedoeld om te worden gebundeld, stralen de elf verhalen in Florida toch een grote verwantschap uit. Meer nog dan de setting – vooral Florida, maar ook Frankrijk en Brazilië - zit ‘m dat in het perspectief. Meestal vanuit jonge vrouwen of moeders (een enkele keer vanuit kinderen), die zich in een vijandige omgeving staande proberen te houden. Vijandig in alle facetten: de natuur, het klimaat en de mens.

De kracht van de verhalen zit in het onderhuidse, opgewekt door sterke zintuiglijke beelden. Een aantal van de verhalen is buitengewoon fantasierijk en vol beeldspraak. Andere zijn soberder, meanderend, refererend aan schrijvers en boeken en behangen met eenzaamheid en angst. Het eerste type verhalen sprak me het meeste aan, de andere las ik met interesse, maar ook wel met een soort ongeduld vanwege de schijnbare koersloosheid.

Groff mikt niet op een verrassend plot. Als er al een wending is, dan is die psychologisch: de protagonist verwerft een zelfinzicht. Het voelt allemaal sterk autobiografisch. Voor een deel klopt dat in ieder geval feitelijk: Laura Groff heeft tien jaar in Florida gewoond, heeft twee kinderen en studeerde literatuur. Als het ook voor de zelfinzichten geldt, dan is ze een eerlijke persoon. Niet elke moeder zou graag beschrijven zo verdiept te zijn in een boek dat de feestdagen voor de kinderen (Halloween) vergeten worden.En niet iedereen geeft toe zo somber over de toekomst van de aarde te zijn dat het de beste vriendin afstoot.

Een van mijn toetsstenen voor een geslaagde roman of verhalenbundel is de vraag of ik het graag zou herlezen. Valt er opnieuw te genieten, verwacht ik nieuwe inzichten en verbanden, heb ik er zin in? Ik zeg ja. Vooral het tweede type verhalen – de meanderende – lees ik graag nog eens opnieuw. Heb het idee dat daar meer inzit dan ik er heb uitgehaald.