Oppervlakkig slot

Pietro redt een onbekende vrouw van verdrinkingsdood terwijl zijn eigen vrouw Lara onverwacht sterft. Vier maanden lang posteert hij zich elke dag voor de school van zijn enige dochter en heeft daar ontmoetingen met allerlei mensen. Dit is het raamwerk waarbinnen Veronesi diverse verhaallijnen ontvouwt, laat zien hoe anderen op zijn bijzondere rouw reageren en aspecten van het leven in de grote stad (Milaan) beschouwt. Dat doet hij vaak op spitse, grappige en luchtige wijze, maar een enkele keer ook in langdradige alinealoze tekstblokken. Al met al leest het lekker weg en weet hij voldoende verrassing in te bouwen. Hoogtepunt is het spannende openingshoofdstuk dat als kort verhaal ook bestaansrecht zou hebben.

Meest verassende keuze van Veronesi is om hoegenaamd niets over Lara prijs te geven, noch over de gevoelens van Pietro. Ja, hij voelt zich kalm te midden van de chaos. En ja, helemaal aan het einde concludeert hij dat hij oppervlakkig van aard is en niet echt van zijn vriendin heeft gehouden. Goed, maar dat neemt toch niet weg dat je allerlei gevoelens en herinneringen kunt hebben aan de partner met wie je dertien jaar samen was, met wie je een dochter had en binnenkort zou trouwen? Bovendien is Pietro allerminst oppervlakkig, voortdurend geeft hij blijk van groot observatie- en inlevingsvermogen. Kan het zijn dat Pietro juist ontzettend veel van Lara hield, zoveel dat hij de pijn van het missen niet aandurft? En zo ja, waarom onthoudt de schrijver ons van dat zelfinzicht, waarom laat hij die pijn van het missen in de slothoofdstukken niet toe? is de schrijver zelf oppervlakkig?

De roman wordt in diverse Nederlandse kranten als een meesterwerk betiteld. Dat is te veel lof. Bij een meesterwerk is het begin, het midden en het einde ijzersterk. Hier ontbreekt een doorleefd en bevredigend einde. Het slot van het verhaal is een valse noot in het verder authentieke denken en voelen van de ik-persoon. Een einde met afgeraffeld en gekunsteld zelfinzicht waar een open einde met het niet beantwoorden van de vraag naar het uitblijven van diepe rouw voor mij beter had gewerkt.