Herkenbaarheid levert nog niet meteen goed boek op, maar hier wel

Al een jaar of wat volg ik de dagelijkse blog van Eva Meijer. Daarin kijkt ze schijnbaar afstandelijk naar de wereld, in ieder geval zonder grote woorden of emoties. Toch blijkt juist uit haar frisse blik op alledaagse dingen en haar betrokkenheid op dieren haar empathisch vermogen.

De naamloze ik-figuur in Het schuwste dier valt ook op die manier te kenschetsen. Alleen is de taal wat simpeler en de gedachten en levenswijsheid beperkter. Dat is passend, want het gaat om een meisje van nog geen achttien.

Het boek gaat over rouw, iets dierbaars verliezen, de angst tekortgeschoten te zijn, het ontwijken van het verdriet en de ontoereikendheid van woorden, gebaren en rituelen. Het is iets wat ons allemaal (eens) overkomt en zeer herkenbaar beschreven.

Herkenbaarheid levert nog niet meteen een goed boek op. Omdat Eva Meijer zo helder schrijft, zoveel oog voor (het wrange) detail heeft, kleine filosofische overpeinzingen inweeft en vals sentiment omzeilt is haar boek dat wel.

Een subplot is de relatie van de ik-figuur met haar voormalige lerares. Zelden werden seksuele handelingen zo afstandelijk beschreven. Hilarisch én treurig. Als abrupt een einde komt aan deze liefdesrelatie, is er een tweede reden tot rouw.

Wie is het schuwste dier? Ik dacht de naamloze ik-figuur. Maar in een andere recensie op Hebban zag ik dat je ook aan het weggestopte verdriet kan denken. Dat vind ik een veel mooiere duiding.