Fascinerende verhalenbundel

Het lezen van een goed opgebouwd verhaal met een onverwachte twist is een groot plezier. Een verhalenbundel die thematisch samenhangt, waarin het geheel groter is dan de som der delen, een nog groter plezier. En dat is wat ik ervoer ik bij het lezen van Het dreigbed van Bertram Koeleman.

In de verhalen van Koeleman is er naast de werkelijkheid zoals wij die in het alledaagse leven ervaren een tweede wereld. Het is een donkere wereld die minder beschaving kent en waarin hartstochten en destructieve neigingen ongeremd hun gang gaan. De personages in de zestien verhalen belanden in die andere wereld. Soms is het voldoende om letterlijk een deur door te gaan, in andere verhalen vervullen ander zaken die functie (drank, drugs, een oud bed), in één verhaal het schrijven zelf.

De verhalen zitten in de hoek van het horrorgenre. Edgar Allen Poe is nooit veraf, met name zijn verhaal The tell tale heart, maar dan in Koelmans zakelijke, efficiënte en verzorgde stijl. Een eigentijdse referentie is de Netflixserie Black Mirror, waarin het de moderne techniek is die de mens een verwrongen wereld binnenleidt.

Als er een kritiekpunt te geven valt, dan is dat de typering van de hoofdpersonages. Soms zijn te schetsmatig of eendimensionaal. Inleven is dan lastig, ontroering afwezig. Koeleman is daar waarschijnlijk niet op uit. De mind fuck in een meta-spel met realiteiten staat centraal. Dit als kleine kanttekening bij de vijf sterren die ik deze bundel geef.