Slaapverwekkend

Een verhaal rond een fictieve rockband in de jaren zestig: in principe een vruchtbaar startpunt voor een roman. Helaas laat David Mitchell op deze humuslaag alleen clichés groeien. Seks, drugs & rock-’n-roll, weet je wel. Gaap. Dit verhaal hebben we al duizend keer gehoord en dan beter, echter, rond werkelijk bestaande muzikanten.

Maar wacht nou even! David Mitchell is een begaafd auteur, die laat het standaardververhaal over een bandje uitgroeien tot iets groters, iets literairs, iets wat universele zeggingskracht heeft, iets wat je aan het nadenken zet. Nou nee. Het is gewoon een verhaal over een bandje in de jaren zestig. Geen zinderend tijdsbeeld van die jaren, daarvoor doet het te Wikipedia-achtig aan.

Wat beslist ook niet helpt is het laten figureren van tientallen bekende muzikanten. Donovan, Bowie, Nico: you name it! Mitchel zal ze vast bewonderen, maar op mij komt het bakvisachtig over.

Okay, maar Mitchell laat je vast innig meeleven met zijn helden. Helaas. De personages zijn stereotiep neergezet, doorlopen een karakterontwikkeling die meer past bij een Young Adult-roman en verleidden mij geen moment om mijn suspension of disbelief opzij te zetten. Telkens maar zag ik Mitchell zitten aan zijn schrijftafel, zwetend, uren makend, hopend zijn protagonisten leven te kunnen inblazen.

Stijl dan? Nop. Af en toe een geslaagde beeldspraak, maar zeker zo vaak ook ronduit mislukte metaforen. Veel te uitvoerige beschrijvingen, herhalingen, overbodige uitleggerige passages over gevoelens en gedragingen van de personages. Nee, voor stijl hoef je deze 650 pagina’s niet door te worstelen.

Lichtpuntjes? Soms zijn de dialogen snedig, ad rem, lezen lekker weg. Een paar vonkje, evenwel niet genoeg om het vuur te ontsteken. De structuur van de roman is origineel, namelijk opgebouwd rond de titels van de nummers op de drie denkbeeldige elpees van de groep. En de figuur van Jasper, in wie het bloed van een van zijn in Japan ‘behekste’ voorvaderen opspeelt is intrigerend, hoewel een belofte die niet wordt ingelost.

Ik vrees dat Mitchell te veel fan is geworden van zijn zelf ontworpen supergroep. Alsof hij als puber luisterend naar hun elpees jaren van eenzame avonden heeft weten te overleven. Dat zou als aanbeveling moeten klinken, maar dat is het dus niet.

In de hoop dat het verhaal alsnog zou opbloeien heb ik deze slaapverwekkende roman tot op twee derde uitgelezen. Als het muziek zou zijn geweest, had ik na 30 seconden de naald uit de groef gehaald.