Gewoon mooi

In het begin van het boek had ik een beetje moeite met perspectief. Het is soms handig om een naam en een inspringing te gebruiken. Dat maakt duidelijker wie aan het woord is. Daar liep het eerst een beetje stroef. Ik moest vaak nakijken wie wat zei.
Maar dat vergat ik wanneer ik verder las want vergis je niet, dit is geen boek dat je zomaar weer weglegd.
De afbeeldingen zijn een absolute meerwaarde.
Het feit dat het paard ook als een volwaardig personage wordt beschreven, met gevoelens, angsten, vriendschap en liefde voor haar baasje... gewoon mooi.
Ook het wachten op een diagnose voor de dochter is mij niet onbekend, jammer genoeg.
Dat het hoogsensitieve aan bod komt, vind ik zeker positief. Mensen doen dat nog veel te vaak af als "zweverig". Geloof me, dat is het niet. Mooi de beschrijvingen van gevoelens die over en weer gaan tussen mens en dier. Het mag raar klinken, maar het is echt zo. Als iemand, mens of dier verdriet heeft, huil je mee, maar zelfs lichamelijke pijn kan je als hsp voelen.
Bij het beschrijven van de zakelijkheid ivm de verkoop... dat was zo hard om te lezen. Daar voelde ik letterlijk de pijn en het verdriet, de machteloosheid.
Het einde van het verhaal, de zoektocht van de moeder... hoe mooi was dat! Maar ook de droom... het los proberen te laten...
Een boek niet alleen voor paardenliefhebbers. En ja, ik heb natuurlijk weer een paar tranen gelaten. En nee, ik schaam mij daar niet voor.
Dank je wel, Mia, om dit met de wereld te delen.