Doet denken

Cover: Sprak mij minder aan maar past wel bij het verhaal.

Schrijfstijl: Arlette schrijft makkelijk leesbaar, hoewel ze toch zware onderwerpen durft onder handen te nemen.

Verhaal: Het verhaal doet een beetje denken aan Zosja. Verschil is dat Zosja gebaseerd is op werkelijkheid, Achteraf-land is een roman. Hoewel er opnieuw zijdelings over de oorlog wordt vertelt en ik eigenlijk echt niet van oorlogsverhalen houd, vond ik Achteraf-land vlot lezen. Het harde leven van de gastarbeiders raakte me opnieuw.
Een roman als "Achteraf-land" kan je niet zomaar lezen. Het is een boek waar je regelmatig moet bij slikken om de hardheid van de tijd. Hoe het toen was voor deze mensen en met een vraag in mijn achterhoofd (wegens heel persoonlijke redenen): is er eigenlijk veel veranderd voor vreemdelingen? Ik hou eigenlijk niet van dat woord: vreemdelingen. Persoonlijk heb ik het daar moeilijk mee. Omdat ik mensen beoordeel op hun karakter en nooit op afkomst.
Dit boek heeft bij mij wel een aantal vragen opgeroepen.
*Hoe staan migranten tegenover ons?
*Hoe is het anders in deze moderne tijd?
*Wat met volgende generaties?
*Hoe staan mensen in deze tijd tegenover "gemengd bloed?
Het zijn vragen die na het lezen van "Achteraf-land" door mijn hoofd spoken...

Liefs
Patsi