Geen woorden voor

WEERZIEN IN JAPAN

Het boek begint met flashbacks naar het eerste verhaal. Persoonlijk had ik dat niet echt nodig omdat ik gewoon in een ruk van boek een naar boek twee doorgelezen heb. Voor mensen die eerst Hoefijzers lezen en pas een tijd erna Weerzien, vind ik dit wel een goede zaak. Ik kan me voorstellen dat je anders te vaak te diep moet gaan graven in je geheugen om weer "mee" te zijn.
Wat mij in "Weerzien in Japan" vooral raakte, was dat er een heel groot deel is geschreven vanuit het oogpunt van het paard. Voor mij, iemand die toch heel veel van dieren houdt, was dat een aangename verrassing. De gevoelens van het dier worden zo duidelijk beschreven als die van een mens. Hier hou ik van want ik geloof heilig dat dieren, net als mensen, gevoelens hebben. Ze uiten die op een andere manier. Ik zal bv. niet zo gauw iemand vertrouwen waar mijn hond tegen gromt of waar zij voor wegkruipt. Dan gaan er alarmbellen rinkelen in mijn hoofd. Dus ja, de gevoelens van het paard... ik was helemaal verkocht. (Ik heb ook paardgereden en mijn grootouders hadden een paard waar wij als kind zoveel van hielden)
Verder kan ik me ook heel goed vereenzelvigen met de moeder: Laura. Besluiten nemen op emoties, het praktische uit het oog verliezend.
Een mooie verrassing ook, was de beschrijving van de reis naar Japan. De cultuur, de tempels, de straatjes...
Ik zou nog zoveel willen zeggen maar ben bang teveel spoilers te plaatsen.
Als ik toch iets van opbouwende kritiek mag geven: het was soms beter geweest om wat vaker een nieuwe lijn te beginnen. Nu loopt de tekst vaak door, waardoor het perspectief een beetje verloren gaat. (Kan de redactrice in mij zijn)

OVER DE TWEE BOEKEN

Voor iedere dierenliefhebber zijn deze boeken echt een aanrader. Ik heb af en toe een traantje weggepinkt... heel erg mooi.