Indrukwekkend stil

Ik mocht dit boek lezen met de boekenreizigersclub.

De cover toont een kleine jongen met een grote versleten koffer in de ene hand en een knuffel in de andere hand, iets te netjes gekleed en met pet op, sjaal om zo een vooroorlogs portret. Hij staat op een stukje van een perron met een houten beesten trein op de achtergrond. Het spreekt voor zich. De titel spat eraf en maakt mij nieuwsgierig. Zou deze kleine jongen het overleven en later achter zijn daders aangaan? Twee broertjes en je ziet 1 kind……………

Het verhaal gaat over de broertjes Gabrian en Jordan Sijbrands die met hun ouders op de trein van Westerbork naar Auschwitz worden gezet. Ze worden beide uit de rijdende trein geholpen om zo gered te worden van de dood. En dan begint een luguber heftig verhaal. Dat een mens zoveel wreedheid kan doen naar zulke jonge mensen is …tja wat is het eigenlijk. Gedurende het verhaal twijfelde ik enorm over de leeftijden van deze broertjes; op het ene moment zijn ze jong en denk je tussen de 6 en 8 jaar, het andere moment zijn ze zo volwassen in hun uitstraling en tekst dat je denkt 12 en 14 jaar.

Het verhaal speelt zich in chronologische volgorde af, zodat je meeleeft met de beide jongens gedurende hun periode onder de hoede van Karl Vonkle. Michael weet het verhaal zo goed, levendig en realistisch neer te zetten dat het verhaal je naar de strot grijpt. De manier van schrijven zoals Michael in de hoofden van de beide jongens kruipt, echt een meerwaarde voor dit boek. Het verhaal moest af en toe even bezinken. Richting het einde gaat het ineens wat snel als het 15 jaar later is, waarbij er mooie plotwendingen zijn.

Doordat ik zelf eveneens in Westerbork en Auschwitz ben geweest kan je jezelf er nog meer een voorstelling van geven en voel je de heftigheid binnenkomen.