onsamenhangende fragmenten

Ik mocht dit boek lezen met de boekenreizigersclub.

De cover is intrigerend, lijkt wel meer op science fiction. De man kijkt door een soort boomwortels naar een brandend huis waar een vrouw met haar hoofd naar beneden voor staat. Heeft ze spijt dat ze het aangestoken heeft of dat dit de enige oplossing was? Op de voorgrond bloed en aan de rechterzijde de contouren van een teddybeer. De achterkant verdient ook enige aandacht door in het rood de hartslag uit te beelden.

Het verhaal wordt door de ogen van de man vertelt, waarbij we kennismaken met zijn jeugd, zijn zus Sophie en zijn vrouw Wendy. We leren zijn ouders kennen, de Dikke, Bianca en de Teddybeer.

Het boek begint met een spannend proloog waarin je meteen het verhaal ingetrokken wordt. Het maakt je nieuwsgierig wat hieraan vooraf ging. Aansluitend begint het verhaal in het volgende hoofdstuk en dat is zeker even schakelen. Je leest mee in de gedachte van een man die in coma ligt. Logisch dat het wat onsamenhangend is, maar poeh dit is wel iets te veel. Het vele korte schakelen via de flitsen is op een gegeven moment zelfs storend in het leesplezier. Een sprekende teddybeer maakt het er zeker niet gemakkelijker op, hoewel dit goed uitgewerkt wordt. Er worden teveel fragmenten van allerlei verschillende situaties opgegooid, zonder uitgewerkt te worden. De man zweeft tussen heden en het hiernamaals of zoals hij het noemt de Eeuwige Leegte. Het verhaal is lastig te volgen.

Zo halverwege het boek is de schrijfstijl anders; rustiger en zijn de verhalen langer waardoor er duidelijkheid komt in het verleden van de man en je kan volgen wat er gebeurd is.

Juist door de onsamenhangendheid vind er geen verdieping in de personages plaats, het blijft oppervlakkig vanuit de beleving van de man, die het gehele verhaal ook geen naam krijgt. Iets wat zeker past bij de titel. Het einde is mooi en had nog wat meer open lijntjes kunnen verbinden.

Dit boek is een lastig debuut die zeker potentie heeft als er minder onsamenhangende elementen waren geweest aan de andere kant is dit ook wel begrijpelijk bij iemand die in coma ligt.