Een ode aan het leven

Wanneer multitalent Roscoe geheel onverwacht overlijdt is de hele wereld in rep en roer.

Ooit doorgebroken als een acteur in een hitserie, waar hij niet eens auditie voor deed, wilde hij nog van alles in zijn leven. Hij wilde schrijven, muziek maken en nog zoveel meer.

Het verdriet om Roscoe is enorm. En de klap komt het hardste aan bij de twee belangrijkste personen in zijn leven: zijn broer Rafael en de liefde van zijn leven Livia.

Vanuit alle hoeken worden zakken met post afgeleverd bij beide. Brieven met herinneringen en lieve woorden, maar helaas ook van mensen die minder vriendelijke dingen te zeggen hebben.

Zowel Rafael als Livia proberen na dit grote verlies de draad weer op te pakken, maar makkelijk is dat niet. Met herinneringen aan Roscoe proberen ze zijn leven in beeld te brengen. Het was een hoog gevoelige man en hij deed alles voor andere mensen. Maar deden anderen wel genoeg voor hem?

Het boek begint met een proloog en eindigt met brieven die geschreven zijn door verschillende mensen.

Het boek is verdeeld in drie delen die samen een duidelijke structuur aan het verhaal geven. Ik noem het zelf graag altijd een kop, romp en een staart.

Elk deel bevat hoofdstukken vanuit Livia en Rafael, verteld vanuit de eerste persoon. En de eerste twee delen sluiten telkens af met brieven van andere mensen.

Zowel Livia als Rafael schrijven herinneringen op aan Roscoe. En meteen viel mij op hoe realistisch en hoe puur hun verhaal overkomt. Het is iets dat mij direct raakte in dit boek.

Juist omdat het mij zo persoonlijk raakte en ik mij volledig herkende in de wanhoop en het verdriet, wilde ik in eerste instantie stoppen met lezen. Het kwam te hard binnen.

Toch kon ik het verhaal van Roscoe niet naast mij neerleggen, en uiteindelijk las ik het boek binnen 24 uur uit. Iets dat lange tijd geleden is.

De herinneringen van Livia en Rafael geven je een ontzettend duidelijk en compleet beeld van Roscoe en door hun woorden is het alsof je alles van hem zelf hoort. Kippenvel stond op mijn armen toen ik besefte dat Roscoe de hoofdpersoon is, maar zelf niet aanwezig is.

Heel bijzonder dat je dan toch het gevoel hebt dat hij erbij is, vanwege de prachtige beschrijvingen van zijn broer en zijn geliefde.

De wijze van schrijven van de dames van Gastel is dan ook briljant te noemen. Geen enkel moment had ik het gevoel dat dit boek door twee personen is geschreven. Alles klopte, het leest vlot en alle emoties komen geweldig goed en realistisch over.

De brieven van verschillende personen waren absoluut een toevoeging aan het boek, omdat heel duidelijk werd hoe een ieder Roscoe op zijn of haar manier zag. Dit was een heel bijzondere ervaring.

Het verhaal sluit af met een prachtig epiloog dat het verhaal ook echt afrond.

Personages
Ondanks dat Livia en Rafael het meest aan het woord zijn, leer je Roscoe dus het beste kennen. En dat vond ik prachtig. Dit heeft mij ontzettend ontroerd.

Natuurlijk hebben de auteurs gedacht aan de achtergrond en verdieping van Livia en Rafael, maar hun levens waren onlosmakelijk met dat van Roscoe verbonden.

Zoals eerder al gezegd, kwamen emoties en gevoelens goed over. Dat Chantal en Priscilla zich hebben ingeleefd in hun personages is meer dan duidelijk.

Ik ben daar echt van onder de indruk.

Ik vind het verschrikkelijk dat ik Roscoe nooit heb ontmoet, maar blij dat ik hem heb mogen leren kennen door de ogen van twee mensen die het dichtst bij hem stonden.

Conclusie
Zoals gezegd wilde ik in eerste instantie stoppen met lezen. Het verhaal kwam te dicht bij. Maar ik kon niet stoppen. Want het is een ode.

Niet alleen een ode aan het leven van Roscoe, maar een ode aan het leven in het algemeen.

Mensen die te maken hebben gehad met verlies en rouw (of hebben), zullen veel in dit verhaal herkennen. Ook Roscoe was maar een mens. En de gevoelens van de mensen in zijn leven zijn echt. En dit voel je.

Je voelt de pijn, de leegte en het intense verdriet. En je ziet wat het doet met de mensen die achterblijven.

Maar ook zie je op een prachtige wijze wat een dierbare voor mooie herinneringen achterlaat en dat je deze herinneringen absoluut moet koesteren.

Ik kan niet zeggen dat ik “genoten” heb van het verhaal, want dat woord klopt niet in mijn hoofd.

Ik heb het verhaal intens beleefd.

En als dit verhaal jou aanspreekt, dan mag je dit absoluut niet laten liggen. Want het gaat je raken. Daar ben ik van overtuigd.