Het lam

Niets is zo immens als het lijden van een kind. Als je het lijden van een kind wilt uitdrukken in muziek, op een schildersdoek of met woorden op papier is er geen maat. Immensiteit heeft geen maat. Helaas wordt hier, als je het mij vraagt, vaak een essentiële fout gemaakt. Immens wordt in omvang gevangen, terwijl het slechts in diepte gemeten kan worden.
Jannie Regnerus heeft in Het Lam aan 81 pagina’s genoeg om je volledig onder te dompelen in de enormiteit van het lijden van Joris (junior). Zijn moeder is het medium, de volwassene, het moederhart wat de pijn, de onzekerheid, het onbegrip van een kind – van haar kind – als geen ander weet te vertalen en de lezer zo deelgenoot maakt van het drama.
Zoals gezegd, immensiteit heeft geen maat. Wellicht mede daardoor geeft immensiteit je weinig houvast. Als schrijver mag (moet?) je daarom zichtbaar worstelen met het tot uitdrukking brengen en het in een logische vorm gieten van gebeurtenissen, gedachten en gevoelens. Regnerus heeft gekozen voor korte hoofdstukken, fragmenten uit een proces. De leegtes daartussen kunnen door de lezer zonder moeite zelf ingevuld worden. Ik hou ervan als het een schrijver lukt me die mooie taak te geven. Lezen dient verder te gaan als dat wat gedrukt staat.

De titel van het boek verwijst naar Het Lam Gods, het schilderij van de gebroeders Jan en Hubert van Eyck uit 1432. In het boek bezoeken Clarissa en Joris de Sint-Baafskathedraal in Gent ook, waar het veelluik te bezichtigen is.
Het lam is het symbool van de onschuld, net zoals een kind het symbool van de onschuld is. Maar tegelijkertijd kun je niet om de Openbaring van Johannes heen, waarin de apostel Jezus Christus betitelt als het Lam Gods. Jezus Christus als zoenoffer. Een lam als zoenoffer. Een kind?

‘Het lam’ – Jannie Regnerus (2013)
●●●●○ (4,5/5)

De volledige recensie (met platen en citaten) vind je hier: https://rondetijd.blogspot.com/2021/10/het-lam.html