Nachtschrijver

Probeer poëzie in beelden te vangen en je hebt een schilderij. Bijna nooit een foto of een film. Poëzie is een penseelstreek, geen afdruk van een negatief, geen verzameling pixels. Er is ruimte, altijd, voor een interpretatie.
Ik kan me juist daardoor Hannah’s liefde voor poëzie goed voorstellen. Ze werkt als restaurator voor het Rijksmuseum, vertelt in “Nachtschrijver” over haar werk en het museum op een manier waar zo ontzettend veel liefde in doorklinkt. Het licht, de kleuren, “haar” kunstenaars.

,,Soms vind ik in een van de verflagen een wimper of een krullerige haar van de kunstenaar. Op die momenten komt de meester heel dichtbij, dan is het alsof hij achter me staat, over mijn schouder meekijkt en ik zijn adem in mijn nek voel.''

Hannah vertelt over zichzelf, haar leven, de liefde, Friesland, waar ze geboren is. En tijdens een poëziefestival is daar opeens Blindmans, de dichter die in het Fries voordraagt, hartstochtelijk, uit het hoofd, blind. De poëet intrigeert Hannah. Vooral die donkere wereld van de blindheid probeert ze zich voor te stellen. Wat is er nog over van de beelden die je kende van toen je nog zag? Hoe intens en geschakeerd zijn de kleuren in je herinnering. Wat voor haar dankzij haar werk zo dichtbij is lijkt haar voor een blinde zo immens ver weg.
Ze krijgt de kans Blindmans te ontmoeten en een antwoord te vinden op haar vragen.

Jannie Regnerus schildert met woorden, beeldend. De hoofdstukken in “Nachtschrijver” zijn kort, penseelstreken bijna die, als je op een afstand gaat staan een prachtig geheel vormen. Door in korte hoofdstukken te schrijven weet Regnerus die magie van de penseelstreken in een schilderij miraculeus te benaderen. Elk kapittel is intens, op zichzelf staand, maar essentieel voor het geheel.
“Nachtschrijver” is een pareltje.

‘Nachtschrijver’ – Jannie Regnerus (2017)
●●●●● (4,5/5)

De volledige recensie vind je hier: https://rondetijd.blogspot.com/2021/12/nachtschrijver-aan-schor-en-stad-niks.html