De barst

Een boek mag je niet op zijn cover beoordelen, maar deze cover trok wel direct mijn aandacht. Ik houd van zwemmen en werd dus blij van deze kleurige cover.
Het boek “De zwemmers” van Julie Otsuka is mijn eerste boek dat ik van deze auteur lees.

“Boven de grond zijn velen van ons lomp en onhandig, beginnen de jaren te tellen. De extra kilo’s dienen zich aan, het loslaten is begonnen. De kraaienpootjes waaien stilletjes maar onverbiddelijk van onze ooghoeken uit als barstjes in de voorruit. Maar beneden bij het zwembad zijn we weer de oude, jeugdige versie van onszelf.” (citaat)

“De zwemmers” is verdeeld in twee delen. Het eerste deel vertelt over een ondergronds zwembad en zijn unieke, vaste bezoekers. Voor lezers die net als ik graag naar het zwembad gaan om te zwemmen, is het bijna onmogelijk om je niet te herkennen in de zwemmers en de (onuitgesproken) gedragsregels. Ik heb om veel beschrijvingen gelachen vanwege zijn herkenbaarheid.
Zodra er een barst in de vloer van de zwembadbodem ontstaat, gaat het zwembad dicht. Vanaf dit deel van het boek wordt één van de vaste zwembadgasten Alice gevolgd. Alice heeft een vorm van dementie en verhuist naar een verpleeghuis.
In het zwembad, tijdens het zwemmen, zijn rust en alleen zijn een zegening, in het verpleeghuis juist vloek.
“De zwemmers” is een eenvoudig verhaal, gesegmenteerd en toch lineair, poëtisch, vol melancholie, verlies en liefde.

“Ze weet dat het vandaag zondag is, wat zes van de zeven dagen niet waar is.” (citaat)