Direct herlezen

“Het lichtje in de verte” van Moresco is het eerste boek(je) dat ik sinds mijn jeugd twee keer direct achter elkaar heb gelezen.
De eerste keer was ik al onder de indruk van de taal en de rol die natuur in het verhaal inneemt, maar was ik zo verrast door enkele wendingen die het verhaal aannam, dat ik sterk de behoefte voelde om het verhaal na het einde direct te herlezen.

“Alleen ’s nachts, in het maanlicht, begrijp je echt wat bomen zijn, deze zuilen van hout en schuim die zich naar de lege ruimte van de hemel uitstrekken.”(citaat)

Wat een bijzonder verhaal. Soms las ik enkele bladzijdes met een glimlach op mijn gezicht, maar ik had niet alles aan zien komen en de sfeer werd op een moment zelfs een beetje sinister. Bij herlezen was dat minder en probeerde ik betekenis te geven aan de wendingen in het verhaal van grote tegenstellingen: kou-warm, zomer-winter, behaaglijk-sinister, jong-oud-leven-dood, dag-nacht, donker-licht etc.

“Het lichtje in de verte” is een sprookjesachtig verhaal waar iedereen iets anders uit kan halen. Een verhaal dat ik niet snel zal vergeten.