Overleven

“Is dit een mens” heb ik tot mijn schaamte nu pas gelezen. Een boek dat eigenlijk iedereen zou moeten lezen.
Ik merkte dat ik het boek in een behoorlijke vaart las. Niet omdat ik benieuwd was naar het einde, die ken ik immers wel, maar omdat ik wilde dat het lijden zou stoppen. Ik weet nu dat ook na Levi’s terugkeer thuis, het lijden nooit helemaal is gestopt. Primo Levi was, net als al die anderen, getekend voor het leven.
Voor de lezer is er een “happy end”, maar niet voor de miljoenen die nooit zijn teruggekeerd of degenen die wel zijn teruggekeerd maar moeten leven met de emotionele littekens.

"Als ze jou morgen met je kind ter dood zouden brengen, zou je het dan vandaag geen eten geven?” (citaat)