Verlangen naar thuis

Nastja’s tranen’ is mijn eerste boek dat ik las van Natascha Wodin. Natascha Wodin is in 1945 in Duitsland geboren. Haar vader was Russisch en haar moeder Oekraïens en allebei waren zij dwangarbeiders onder het naziregime. Wodin heeft het vreselijk gevonden om als Russisch kind in een naoorlogs Duitsland op te groeien.

“Ze beschouwde zichzelf altijd als iemand die nam, die alleen werd getolereerd. Ze kon nooit de gelijkwaardige huisgenoot worden die ik graag in haar had gezien.” (citaat)

Natascha Wodin (verteller van het verhaal) zoekt, wanneer ze in 1992 naar Berlijn verhuist, een hulp in de huishouding. Natascha kiest voor Nastja, een Oekraïense (waar Natascha’s moeder ook vandaan komt). Natascha vertelt in dit boek over het leven van haar huishoudhulp Nastja.
Nastja is, net als Natascha, geen fictief personage en heeft veel meegemaakt: het stalinisme, nationaal-socialistische misdaden, armoede door falend socialisme etc. Nastja voelt zich genoodzaakt om Oekraïne te verlaten en in Berlijn te gaan werken zodat zij geld kan verdienen dat zij kan sturen naar haar familie in Oekraïne.
Natascha Wodin vertelt over de onbaatzuchtigheid en het doorzettingsvermogen van Nastja, maar ook over haar angsten en heimwee. Haar manier van vertellen vond ik heel aantrekkelijk, alsof ik tegenover haar zat, zij mij het verhaal vertelde en ik wilde haar vooral niet in de rede wilde vallen. Ik kon niet stoppen met lezen over de vriendschap tussen Natascha en Nastja en over Nastja’s leven.
Wodin heeft met dit verhaal een ontroerend boek geschreven. Vier dikke sterren, aanrader!