Schitterend taalgebruik

“Vergeten reis” (Viaje olvidado) is Silvina Ocampo’s debuut dat in 1937 in Argentinië verscheen. In Nederland verscheen het boek pas in 2022 in Nederland dankzij de vertaling van Jacqueline Visscher.

“Haar verloofde arriveerde, hij kwam haar ophalen; maar zij zag de nieuwe glimlach op zijn gezicht niet die hij als een boeket bloemen meebracht…”(citaat)

“Vergeten reis” is een dun boek met achtentwintig (zeer) korte, magisch realistische verhalen. Deze verhalen trekken de lezer vanaf de eerste zin in het verhaal, maar dankzij onverwachte wendingen is het voor de lezer onmogelijk om te voorspellen hoe het verhaal zal eindigen. Bij de meeste verhalen die ik las had ik het gevoel dat het meer een opmaat was naar een volledige roman, totdat aan het verhaal een abrupt einde kwam.
Het taalgebruik dat Ocampo gebruikt is schitterend, poëtisch en bevat originele metaforen. De verhalen van Ocampo zijn niet eenvoudig, maar het lezen waard. Soms tragisch, soms donker, vaak magisch-realistisch en een zekere lichtheid bevattend door de verwijzing naar de kindertijd en onschuld.

“Ze wilde zich de dag van haar geboorte herinneren en fronste haar wenkbrauwen zoveel dat de grote mensen haar steeds maar weer onderbraken, zeiden dat ze haar voorhoofd niet zo moest rimpelen. Daarom kon ze nooit bij de herinnering van haar geboorte komen.”(citaat)