Emoties en onverwachte wendingen

Olá Lisboa!
Een tijdje geleden werd ik door Gaby benaderd of ik weer deel wilde nemen aan de blogtour voor haar nieuwste boek ‘Een vleugje Lissabon’. Daar hoefde ik eigenlijk niet eens over na te denken, want de boeken van Gaby zijn nooit een straf om te mogen lezen.

Waar ik direct enthousiast over was, zijn de diverse pov’s waarvan uit je het verhaal leest. Dit zorgde vanaf begin af aan voor een fijne afwisseling binnen de personages, waardoor het tempo in het verhaal ook al op korte termijn aanwezig was.

In het verhaal zijn ook wat diepgaandere thema’s zoals orgaandonatie, ouderschap / co-ouderschap en jeugdtrauma’s in verwerkt. Vooral tijdens de momenten waarin de orgaandonatie een rol speelde, merkte ik dat er goed was nagedacht hoe dit thema gepositioneerd werd in het verhaal. Het is er niet zomaar in geplaatst, maar er is zorgvuldig over nagedacht en ook kwam de informatie welke gedeeld werd geloofwaardig over.

Toch waren er helaas ook zaken waardoor mijn enthousiasme wat getemd werd.
Door de voorgaande boeken welke ik van Gaby heb gelezen is er gewoon iets kenmerkends wat haar boeken echt ‘Gaby-boeken’ maakt. Helaas kwam dat voor mijn gevoel in dit verhaal iets minder sterk naar voren. Dit kwam onder andere dat ik niet zoveel connecties met de personages voelde. Ook ontbrak voor mij op sommige momenten ook de connectie tussen de personages. Ik kreeg er af en toe een beetje de kriebels van hoe bepaalde personages zich positioneerde.

Wat het wel weer prettiger maakte is dat de typerende korte hoofdstukken in dit verhaal ook weer aanwezig was. Hierdoor wisselde het verhaal snel binnen de personages, waardoor ik me gelukkig niet voor langere tijd op een personage hoefde te focussen.

Richting het einde kwam er gelukkig redelijk een omslag. Het verhaal wist wat meer emoties bij me los te maken en ook wist het me meer te raken. Hierdoor ervaarde ik weer hoe de boeken van Gaby mij weten te raken.

Ondanks dat het verhaal niet helemaal bij mij paste, wat bij de andere boeken van Gaby wel het geval is, kijk ik uiteindelijk toch met een tevreden gevoel terug op Een vleugje Lissabon.

Gaby; bedankt dat ik je boek weer heb mogen lezen, en ik kijk nu alweer uit naar je volgende verhaal.