Enorm inspirerend

Els Visser schreef een enorm inspirerend boek over hoe ze zich van amateur tot professioneel atleet te ontwikkelen. Het kantelpunt is een reis naar Indonesië die bijna fataal afloopt. Het boek is op zo'n manier opgebouwd dat ik het in één ruk uitlas. Herinneringen aan de reis worden afgewisseld met een triatlon die ze aan het uitvoeren is, herinneringen aan haar jeugd en de weg die ze als sporter heeft afgelegd. Het biedt op een relatief korte tijd enorm veel informatie over haar leven en de manier waarop ze in het leven staat. Hierdoor is dit een boek dat zeker ook lezers die niets met sport hebben zal interesseren en inspireren.

Ik dacht dat een groot deel van het boek over de schipbreuk zou gaan, maar dat is zeker niet het geval. Dat lijkt me typerend voor Visser die absoluut niet zwelgt in zelfmedelijden, maar van aanpakken weet. Dat blijkt niet enkel uit de manier waarop ze de ramp ombuigt tot iets dat haar voortdrijft, maar ook uit de manier waarop ze haar studies en hobby's aanpakt. De manier waarop ze over haar ouders en vrienden praat is enorm hartverwarmend en maakt het boek ook zeer menselijk. Enkel bij het deel waarin de sponsors benoemd moeten worden, haakte ik even af. Ik begrijp dat de financiering voor een professioneel atleet erg belangrijk was, maar dit onderdeel vormde een vreemde breuk met de rest van het verhaal.

De boodschap die Visser brengt is luid en duidelijk: "DURF. Durf uit te breken, durf je eigen weg te gaan, durf kansen te grijpen, durf weg te zwemmen van de groep." Geen zee te hoog is een inspirerend boek waar ik nog vaak aan zal terugdenken.