De diepte van woorden

Een roman over opgroeien, afscheid nemen, ouder worden, herinneringen, kortom: over het leven. Zo ingewikkeld allemaal, en moeilijk dus om te beschrijven. Thomas Verbogt doet dit op een mooie, poëtische manier. Veel zinnen zijn in dit boek "beladen" en moet je enkele keer opnieuw lezen om de betekenis ervan tot je te laten doordringen, maar dat vind ik net de sterkte van het boek. Nergens, denk ik, gaat het om "zomaar" wat woorden, er zit een duidelijke, logische gedachtengang achter. Het leven bestaat uit een reeks gebeurtenissen die met elkaar verbonden zijn. Door die verbinding krijgt het leven zin. "We zijn langzaam een foto geworden waarnaar we op het einde van ons leven met zachte verbazing naar zullen kijken. We vragen ons niet af wat er van ons geworden is, maar misschien wel wat dat moment voor ons betekende, en wat die betekenis heeft toegevoegd aan wie we zijn, aan wie we uiteindelijk zijn geworden." (p. 187). Of nog: "Wat je meeneemt, is ook de rest van je leven, niet alleen, maar ook. Je vergeet veel, maar het meeste laat zich niet vergeten, het is er, je weet het niet, maar het is er, het wacht af, het wacht op jou, het wacht op het moment dat je je afvraagt wie je toch bent, wat je met jezelf moet." (p. 199). En tot slot: " (...) het is namiddag, ik kijk naar de woorden die ik zojuist geschreven heb. Dat is het, kijken, ik hoor hoe ze klinken, ik hoor dat ze met elkaar te maken hebben, ik kan horen of ze klinken naar het lied dat ik mijn hoofd had toen ik eraan begon, een lied dat ik lang geleden hoorde, een lied in de straat van mijn jeugd, de straat die ik telkens opnieuw uit loop." (p. 267). Mooi besluit waarmee de auteur zijn roman prachtig beschrijft. Je leest wel enkele reviews over dit boek dat het allemaal wat "zweverig" is. Ik denk persoonlijk dat het zeer eerlijk is en vooral een aandachtige lectuur vraagt, zeker om de diepte ervan te begrijpen.