Een bevroren droom die niet te lang blijft hangen

In een klein Frans dorpje woont de weduwe Marguérite met haar dochter Juliette. Haar man, toen ze trouwde haar enige kans op een minder troosteloos leven, is verongelukt onder zijn échte grote liefde, de tractor, en sinds zijn dood heeft de drank alleen nog maar meer vat op haar gekregen.
Haar dochter werkt in het plaatselijke café en is net zo onrustig als haar moeder. Dan komt er een Algerijn het dorp in gereden op een roestige fiets. Die is, op weg naar de druivenpluk in Macon, gestrand bij een bouwproject rond een camping, die het dorp uit de vergetelheid moet trekken. In het plaatselijke café krijgt hij, om Juliette, ruzie met de opzichter en Juliette ziet geen andere oplossing dan hem dan maar mee naar huis te nemen.
Daar is Marguérite net begonnen met een nieuwe poging haar leven toch enigszins op te kalefateren. Binnen dezelfde dag worden er beslissingen genomen die bepalend zijn voor drie levens.
Van Reen heeft een unieke stijl: korte zinnen, geblokt, vrij zakelijk. Specialisten erkennen zijn bijzondere on-Nederlandse stijl. Ik kan daarin meekomen, ook al vind ik dat Van Reen er in dit boek lang over doet om erin te komen: in de eerste bladzijden staan nogal wat herhalingen, en het noemen van de titel in de eerste alinea van het boek zie ik niet direct als een stijlvolle opening.
Wel de moeite waard om te lezen, maar daar is dan ook alles mee gezegd.