Een zomer die het leven veranderde

De gebeurtenissen in een klein stadje in het zuiden van de VS gedurende één zomer, gezien door de ogen van vier mensen aan min of meer de zelfkant van de maatschappij, die als gemeenschappelijk kenmerk hebben dat ze steun, troost en liefde zoeken bij een mysterieuze doofstomme man. Bij voorbaat niet een boek waar je voor warm loopt op basis van de beschrijving, maar Carson McCullers weet er een boeiend boek van te maken.
Mccullers' werk wordt vaak omschreven als Southern Gothic, maar eerder nog zou ik het omschrijven als Amerikaans Dostojevkisme. McCullers besteedt veel aandacht aan de tekening van haar personages, laat ze hun eigen leven leiden, hun eigen gedachten hebben en probeert de levens aan elkaar te binden. Met alle ongemakkelijkheden van dien: behalve hun link met de doofstomme Singer, lijken de personen met elkáár niet veel op te hebben. Er is wat storm tussen hen: zo lijkt Biff Brannon, de caféhouder, gevoelens te koesteren voor de 12-jarige Mick, die wél worstelt met pubergevoelens maar toch zeker niet richting de caféhouder. De zwarte arts Coleman en de vrijbuiten Blount symboliseren de het voortdurende aantrekken en afstoten van de witte en zwarte bevolking in de jaren '40 van de vorige eeuw.
En Singer zélf? De auteur laat in het midden wat zijn precieze relatie is met de eveneens doofstomme Antonapoulos. Dat de relatie tamelijk eenzijdig is, is echter wel pijnlijk duidelijk. Singer vindt zijn geluk dan ook meer in de rol die hij voor de anderen kan betekenen. En juist omdat hij niets terugzegt, vooral lijkt te luisteren en heel soms iets opschrijft, is hij voor hen meer een spiegel. Of is hij toch het symbool van het geloof; McCullers maakte er geen geheim van dat ze daar in haar boeken naar zocht...
Een indrukwekkend boek dat méér dan het lezen waard is!