Gedurfd onderwerp

Al meteen in het begin van het boek word je als lezer geconfronteerd met de suïcide van Maria, moeder van twee kinderen. Nota bene op de verjaardag van haar jongste dochter, Laura. Als Laura jaren later zelf in verwachting is van haar eerste kind wil ze weten wie haar moeder was. Ze besluit contact te zoeken met haar oma, Chiara, die ze al jaren niet meer heeft gezien en die naar het Italiaanse bergdorp Calceranica is verhuisd.

In het begin van het boek hangt er veel spanning in de lucht want je wilt weten waarom Maria suïcide pleegde. Wat heeft ze meegemaakt? Wat is haar geheim? De auteur kaart een moeilijk maatschappelijk probleem aan. Een probleem waarom mensen vaak meteen al een mening hebben en waar een groot taboe op rust. De auteur dwingt je om het probleem eens van een andere kant te bekijken. Daar slaagt zij bijzonder goed in.

Op ongeveer een derde deel van het boek is het geheim bekend dan verdwijnt de spanning grotendeels. Er volgt dan algemene informatie tijdens de zoektocht van Laura om haar moeder beter te leren kennen. Het verhaal gaat dan meer om wat het geheim voor uitwerking heeft op Chiara en Laura, hoe dit vat heeft gekregen op hun emoties. Het kabbelt wat voort. Uiteindelijk vroeg ik me af of Laura haar moeder echt voldoende heeft leren kennen.

De schrijfstijl is erg toegankelijk: geen moeilijke woorden of moeilijke zinnen. Ook geen heel lange zinnen. De schrijfstijl is ook beeldend, je zag het voor je, bijvoorbeeld de natuur in Calceranica. Ook de emoties van de drie generaties vrouwen zijn realistisch beschreven.

Het verhaal is opgebouwd uit korte hoofdstukken waartussen het perspectief wisselt tussen Laura, Chiara en Maria. De hoofdstukken geschreven vanuit Laura en Chiara zijn in de eerste persoon geschreven. Dat maakt dat je als lezer dichtbij hen staat. De hoofdstukken geschreven vanuit Maria zijn cursief afgedrukt en in de derde persoon gegeven. Dat zorgt voor iets meer afstand. Deze hoofdstukken hadden vaak een meer dramatische sfeer. Het was niet moeilijk om de perspectiefwisselingen te kunnen volgen. Dit kwam doordat de titel van de hoofdstukken de namen hadden van degene vanuit wie je het verhaal las. De hoofdstukken eindigde vooral in het eerste deel van het boek regelmatig in een soort cliffhanger waardoor spanning ontstond.

In 'Wees niet bang' geeft Aisha Dutrieux een vrouw die door de maatschappij uitgekotst werd een gezicht en laat haar kwetsbaarheid zien. De schrijver weet de lezer begrip te laten opbrengen en zich in te leven in iemand die door de maatschappij als paria gezien wordt. Ze zet de lezer aan het denken.