Rake levensbeschrijvingen

Kenia, 1944. Vier jonge meisjes hebben wat gemeen met elkaar: ze behoren tot joodse gezinnen die hun Duitstalige vaderland ontvlucht zijn om te ontkomen aan de nazi's. Meer dan hun ouders, voelen ze zich in het voornamelijk Engelstalige Kenia thuis. Ze dromen over later...
We volgen elk van hen een tiental jaren van dichtbij. Diep in de jaren 1950 zijn ze op huwbare leeftijd. Hebben hun dromen al vorm gekregen of bleken het illusies? Elk van de 4 hoofdpersonen worstelt met het eigen verleden - tussen herinnering en melancholie - en met dat van hun familie. Ook de partners die de meisjes leren kennen brengen een verleden met zich mee, wat niet onbekend blijft. Daardoor krijgen we - naast de persoonlijke invalshoek - zicht op een apart stukje 20ste eeuwse geschiedenis, dat van de Duitse joden die de nazi's te slim af waren en in Kenia terecht kwamen. De talrijke flashbacks zitten mooi in het verhaal verweven. Hoewel het gelinkt is aan het eerder verschenen "Nergens in Afrika", kiest het boek een ander opzet. Het zijn mooie, rake levensbeschrijvingen geworden. De frisheid, de vaart en het beeldende taalgebruik, dat "Nergens in Afrika" zo sterk maakte, vind ik hier te weinig terug.