Vermakelijke en lichtvoetige toon

Bassora (provincie Barcelona, Spanje), jaren 1950. Zuster Consuelo is net benoemd tot hoofd van een groep nonnen en belast met het beheer van een ziekenhuis. Het ziekenhuis is verouderd en ze wil er een bejaardentehuis van maken. Wat ze nog mist zijn de financiële middelen. Daarvoor klopt ze aan bij de rijke landheer Augusto Aixelà. Deze neemt haar steeds verder mee in zijn woning. Consuelo raakt er door verward. Haar leven neemt een verrassende wending...
Mendoza vertelt het verhaal alsof hij tegenover de lezer op de sofa zit, zo direct, zo vlot. Hij bedient zich slechts van een handvol personages en vermijdt onnodige uitweidingen. De levendige dialogen maken er een vermakelijk en lichtvoetig boek van. Ondanks deze kwaliteiten onderscheidt het zich niet, heeft het niet echt iets dat het bijzonder maakt.

Toegevoegd aan mijn lijst "Spanje", literatuur van Spaanse auteurs of van niet-Spaanse schrijvers waarin Spanje een belangrijke rol speelt.