Teder beeld van land en mensen

Duitsland, 1938. Net op tijd kan Regina's vader, een joodse advocaat uit Breslau (toen Duitsland, nu bekend als Wroclaw in Polen), aan de nazi's ontsnappen. In Kenia vindt hij een baan op een farm en nog hetzelfde jaar laat hij vrouw Jettl en dochter Regina (6 jaar) overkomen. Regina is het alter-ego van de schrijfster. Terwijl zij haar elke dag meer thuis voelt in Kenia en vriendschappen sluit, is er één en al heimwee en bezorgdheid bij haar ouders.
Het boek is heerlijk vlot geschreven en van een hoge literaire kwaliteit. De periode die het gezin in Afrika doorbrengt, 1938-1947, wordt geportretteerd als in een film, vanuit verschillende gezichtspunten. Het beeldenrijke taalgebruik, dat vooral gehanteerd wordt door de inheemse huisbediende Owuor, vraagt van de schrijfster een groot inlevingsvermogen in de wijze van leven en denken in Afrika. De inheemse bevolking, met de vriendelijke Owuor als exponent, laat een uiterst sympathiek beeld na. Stefanie Zweig heeft een tedere liefdesverklaring aan het land en de mensen geschreven. Het is voor haar als kind een zalige tijd geweest - voor zover mogelijk binnen de oorlogscontext - en als lezer kan je volop delen in haar ervaringen.