Knap geschreven en heel meelevende historische roman

Giovanni, kortweg Jean genoemd, zit in de cel in Parijs tijdens de Franse revolutie. Hij mijmert er over zijn leven, zijn ontmoeting met zijn leermeester Jean-Philippe Rameau en de weg die ze samen bewandeld hebben. Beiden hebben aan elkaar een onmiskenbare indruk nagelaten en hun visie en levenswandel drastisch veranderd.

In de bergen in Aosta ontmoeten ze elkaar en heeft het lot hen samen gebracht. De jongeman Jean-Philippe ziet een perfecte leerling in de jongere Jean en neemt hem mee naar Dijon om hem te onderrichten in de notenleer. Hij verlaat de bergen, maar ook zijn moeder die hem een mooie toekomst gunt. De reis naar Dijon en de vele reizen tussendoor, maken er geen gemakkelijke trip van. Maar beiden zijn ze vastbesloten om het beste van zichzelf te geven. Dit gaat met vele ups en downs, soms ook onenigheid, maar ze laten elkaar in hun waarde.

De schrijfstijl is heel toegankelijk, ook voor leken, er is geen kennis van muziek nodig, sommige namen heb ik wel opgezocht en de L’Endriague op de achtergrond laten spelen om helemaal in de sfeer te komen. Vooral de liefde voor de ouders en de passie voor de muziek die van vader op zoon/dochter wordt doorgegeven, komt heel sterk naar voor. Ook de vrijheid die gegeven wordt aan de kinderen en de manier waarop ze alles zelf moeten ontdekken, staat dan weer in schril contrast met de vrijheid die de Franse bevolking wenst te bekomen maar die dan weer beknot wordt door de elite en hun regeltjes. Wanneer de opstanden in Parijs beginnen, wordt de sfeer er alsmaar woeliger en grimmiger. De entourage en de indrukken die dit nalaat, worden dan ook heel goed overgebracht. Je voelt de onrust die er heerst en dat vooral in grote tegenstelling met de atmosfeer in de bergen.

“Dat is vrijheid. Mogen opgroeien om vervolgens te zijn wie je bent. En toch hier en daar een vraagteken krijgen. Wanneer je geen beetje tegenwind krijgt, zal je jezelf nooit in vraag stellen. Een mens heeft dat nodig om pretentieloos de juiste koers te blijven varen.”

De passie voor de muziek, de opera, de geestelijke dans,… vloeit uit elke letter. Je voelt de gedrevenheid waarmee de personages te werk gaan en de onophoudelijke stortvloed aan nieuwe indrukken en het steeds willen perfectioneren van hun creaties. Zelf heb ik minder connectie met de muziek en het gebeuren, het is mooi om te lezen en te ervaren, maar het houdt me persoonlijk minder bezig en ik ben er dan ook niet ondersteboven van. Maar ik kan me voorstellen dat een echte barokliefhebber zich volledig kan inleven in dit verhaal.

De briefwisseling tussen beide zijn een bondige samenvatting van hun leven, die ze vele jaren naast elkaar beleven. Het vormt ook een leuke afwisseling met de bekommernissen en overpeinzingen die Jean te beurt valt. Jammer dat  er minder op het privéleven van Jean-Philippe is ingegaan en ook de beleving van zijn familie na zijn dood. Het einde is er dan ook eentje die kort en krachtig is.

Een boeiend historisch relaas over de componist Jean-Philippe Rameau maar mooi vorm gegeven in een meeslepende en soms hartverscheurende roman.