Spannende en culturele reis met een vleugje romantiek

Lisa solliciteert bij het prestigieuze lifestylewarenhuis Wespennest BV. Wanneer ze aangenomen wordt, kan haar geluk niet op. Maar deze is van korte duur. Door reorganisatie dreigt ze alsnog haar baan te verliezen. Haar baas belast haar met een vertrouwelijke zaak nl. de administratie van een weeshuis in Mozambique. Wanneer haar baan als secretaresse toch overbodig blijkt, wil ze de hiaten in de boekhouding van het weeshuis nader bekijken en besluit ze om deze ter plaatse grondig te checken.
Daar leert ze Mark en Willemijn kennen, een koppel die haar direct helpt en steunt waar het kan. Zo komt ze oog in oog te staan met Antipas, een Mozambikaan, die haar hartslag en temperatuur de hoogte doen inschieten. Maar de taal- en cultuurbarrière zorgen voor wat ongemakken.
Lukt het Lisa om het weeshuis en de sommen geld te lokaliseren? En kan ze Antipas benaderen zonder dat ze hem te veel afschrikt?

Het verhaal speelt zich beurtelings af tussen Nederland (Amsterdam) en Mozambique (Maputo).
Hierbij is er een leuke afwisseling tussen het heden in Amsterdam en de gebeurtenissen die zich afspeelden in Maputo.
Doordat Lisa vertelt in de ik-vorm is het alsof je meereist tussen de 2 werelddelen.
De leuke beschrijvingen van de vreemde cultuur, de stoffige straten met roodkleurig zand, de vele kleuren van de capulana’s (soort sarong) die de vrouwen om zich draperen, de rieten hutjes, en de halfnaakte spelende kinderen,… geven je een goede voorstelling van de omgeving.

De schrijfstijl is heel vlot, heel aangenaam en gemakkelijk te volgen. Eenvoudig taalgebruik, heel passend bij het verhaal en heel ad rem, zoals Lisa ook af en toe is.

“Als we aan tafel zitten en Willemijn de deksel van de pan doet loopt er een rilling langs mijn rug. De kipdelen liggen in een saus. Uit de saus steken stukken van de gele poten, de nagels zitten er nog aan. Ik moet bijna kokhalzen.”

De karakters worden ook duidelijk overgebracht en daar valt vooral het grote onderscheid op tussen de “witte bazen” en de onderdanigheid van de zwarte bevolking.
Daarnaast wordt de baas van Lisa, Jean-Bastien, ook goed gekarakteriseerd maar wel met een zweem van geheimzinnigheid en achterdocht. Ook door de problemen op het werk, komen de spanningen en onderlinge confrontaties tussen collega’s boven en brengt wat animo met zich mee.

Haar zoektocht naar de ware toedracht van het weeshuis en de hiaten in de administratie zorgen voor een rode draad doorheen het verhaal. Maar er komen heel wat kleinere en grote problemen op haar pad. Dit maakt het boeiend en heel actueel ook, jammer genoeg.
Omkoperij, verzetsstrijders, de armoede, machtsmisbruik, zoveel punten die mooi verwerkt zijn in het verhaal, maar wel de nodige aandacht krijgen. En natuurlijk de moeilijke paringsdans van een Westerse vrouw die verdrinkt in de ogen van Antipas.

Alhoewel feelgood niet echt mijn genre is, meestal te oppervlakkig en te weinig diepgang, doet het een beetje afbreuk voor dit verhaal. Deze roman zou ik eerder klasseren onder spannende roman met een snufje cultuur en een vleugje romantiek. Heel aangenaam en leuk om lezen maar met een interessant verhaal, toch wat diepgang en heel meeslepend. Die Antipas zou ik wel eens willen aanschouwen…