Openhartige en moedige autobiografie

‘Borderline’ een woord die iedereen wel kent maar daarmee is ook het meeste gezegd. Borderline wordt net als andere psychische stoornissen nogal vaak in hokjes en kotjes gestopt waarbij de standaardsymptomen worden getypeerd. Klaar en duidelijk. Maar hoe het zich ontvouwt, welke impact dit heeft op de persoon zelf maar ook op de dichte omgeving zoals familie en vrienden, dat wordt hier schrijnend duidelijk.

Anika vertelt haar leven vanaf de jonge leeftijd van 8 jaar. Iedereen heeft wel eens een tegenslag en voelt zich niet altijd opperbest maar doorheen de jaren ervaar hoe je dit jonge meisje steeds verder ontspoort en zichzelf niet meer in bedwang kan houden. Faalangst, depressie, minderwaardigheidsgevoel, automutilatie, dwangstoornissen, … je zou voor minder de controle over je leven verliezen.
De manier waarop de auteur alles vertelt, vooral de openheid en eerlijkheid, is aan de ene kant vertederend en aan de andere kant komt het keihard binnen. Indrukwekkend en moedig om alles zo open en bloot te geven en zich zo op haar kwetsbaarst open te stellen.

Gevoelens uiten en kenbaar maken hoe je iets ervaart, zijn de moeilijkste begrippen om uit te leggen. Zeker als je zelf nooit zoiets ervaren hebt of kan inbeelden hoe dit bij iemand binnen komt. Wonderbaarlijk hoe Anika dit allemaal weet over te brengen en vooral heel gedetailleerd kan beschrijven. Hoe verder in het boek, na ettelijke dieptepunten, terug opkrabbelen en opnieuw terugvallen, hoe beter je je hiervan een beeld kan vormen en ook de pijn en onmacht kan voelen.
Het is geen boek om zomaar efkens uit te lezen, er komen best heftige stukken in voor en net als bij haar therapiesessies, had ik ook rustmomenten nodig om alles te verwerken en te plaatsen. Toch is het niet allemaal kommer en kwel en dat weerspiegelt dan weer mooi de vele dieptes en hoogtepunten doorheen de jaren.
Diep respect en veel bewondering voor zoveel wilskracht en vechtlust.