Wanhopig maar hoopvol

Hans woont samen met zijn ouders, broer en zussen op een oude boerderij. Liefde en genegenheid zijn hem onbekend. Vanaf zijn prille bestaan wordt hij gestraft, geslagen en vernederd, zowel door zijn ouders als door zijn broer.
Wanneer hij eindelijk naar school mag, gaat een nieuwe wereld voor hem open. Hij wordt geaccepteerd, sluit vriendschap met zijn klasgenoten en geniet van de aandacht die hij krijgt.
Wanneer na de zoveelste afranseling Dikke Daan hem langs de kant van de weg vindt, neemt hij de jongen in huis en ontfermt zich over hem.
Maar daarmee zijn nog niet alle problemen van de baan want zijn broer en ouders laten hem niet met rust…

Het verhaal speelt zich af op het platteland. De omgeving en de omstandigheden waarin de mensen wonen worden duidelijk beschreven. Ook de gebruiken van die tijd en de kledij geven een sfeer die past in die tijdgeest.
“Hij weet natuurlijk allang dat hij nieuwe klompen zou krijgen, maar wil het niet laten merken. Een paar glimmende klompen staan op tafel. ‘Na het eten mag je ze passen’, zegt moeder. Ze zet de klompen op de grond en vouwt het inpakpapier op. De klompen lijken erg groot, met een paar extra sokken denkt Hans dat ze wel zullen passen,”
Het verhaal wordt verteld in de derde persoon. Hierdoor ervaar je het iets afstandelijker en is het moeilijker om je in te leven in de persoon in kwestie. Het verhaal op zich is heel aangrijpend en de dingen die gebeuren zijn wreed en soms hartverscheurend, maar door de vertelwijze komt het iets minder hard binnen.
Het leest heel vlot, heel toegankelijk, soms wat kinderlijk, niet storend omdat het ook effectief over de kinder-en jeugdjaren van Hans gaat. Zijn emoties worden dan ook vertaald vanuit de ogen van een kind, niet alleen het verdriet maar ook de kleine dingen waar een kind zo verwonderd over kan zijn.
“Hebben wij nu ook een radio? vraagt hij aan Albert. ‘Oprotten. Loop ons niet altijd voor de voeten’. Het kan Hans niet schelen wat Albert zegt, in zichzelf juichend rent hij om de boerderij. Bij het kippenhok schreeuwt hij: ‘We hebben een radio!’ De kippen fladderen luid kakelend alle kanten op. Blij trekt hij de deur van de varkensschuur open, want ook de varkens moeten het weten. ‘We hebben een radio’, galmt het door de schuur.”
Naarmate het verhaal vordert, komen behalve de problemen van Hans, ook andere aspecten het verhaal verrijken en die worden samen doorgetrokken tot de ontknoping. Dit zorgt voor wat variatie in de verhaallijn maar is tegelijkertijd ook maatschappelijk een belangrijk thema die zeker nog altijd verdient om onder de aandacht gebracht te worden.
Het plot zit goed in elkaar, in het begin mocht er wat meer vaart in zitten, maar door de invoeging van andere elementen die mee vervlochten worden in het verhaal, blijft het wel boeiend en aangrijpend tot het einde.
Heel veel respect voor de auteur om dit verhaal neer te pennen, een triest en schrijnend verhaal, maar toch voel je de vechtlust en de kracht. Een pakkend verhaal die toch vlot leest!
3,5 sterren