Zwart kwartier

Axel en Eveline zijn getrouwd, kinderloos en hebben allebei een goede job. Alex zit bij de politie waar hij, dankzij zijn fotografisch geheugen, al 2 keer een doorbraak heeft kunnen forceren in een cold case. Naast zijn vrouw houdt hij er met de regelmaat ook maitresses op na. Wanneer Jelte, Alex zijn vader, op sterven ligt, zijn ze juist op tijd om afscheid te nemen. Daar sist hij zijn zoon 6 woorden toe: ‘Je hebt mijn hele leven verpest.’
In de auto op de terugweg naar huis zitten Axel en Eveline er wat ongemakkelijk bij door deze laatste uitspatting van zijn vader. Tot Eveline haar hand op Alex zijn arm legt en zegt: ‘Schat…ik moet je iets vertellen’. Wat volgt is een zwaar auto-ongeluk waarbij Eveline het leven laat en Axel zwaargewond achter blijft.
Van het ongeluk zelf weet hij niets meer alleen de 2 zinnen van zijn vrouw en zijn vader die hem met een groot vraagteken achter laten en zijn leven op zijn kop zetten.

Vanaf het eerste hoofdstuk worden we al geconfronteerd met de ijskoude douche die Axel gepresenteerd krijgt. Daarna krijgen we meer duiding over de uren voorheen en nadien, zodat we alles in zijn geheel kunnen plaatsen. Het mysterie blijft wel en Axel is genoodzaakt om het leven van zijn vader uit te spitten. Daarbij krijgt hij hulp van collega rechercheur Mia, 2 buitenbeetjes die zich aan elkaar optrekken.

Door dromen en flitsen van herinneringen passeren verschillende gebeurtenissen uit zijn jeugd de revue. Deze worden cursief aangegeven zodat de lezer direct weet dat dit een flashback of droom is. Dit geeft het personage meer diepgang omdat zijn verleden ook boven water komt, maar ook meer vraagtekens. Het is alsof zijn hersenen een spelletje met hem spelen en ondanks zijn fotografisch geheugen slaagt hij er niet in om zijn eigen mysterie op te lossen. Daarnaast krijgen we ook zijn liefdesperikelen mee en de situatie op zijn werk.

“Heel geleidelijk werd de bewusteloosheid uit zijn hersenen getrokken. Draad voor draad, als hechtingen uit een wond. En met het langzaam doordringende besef van zijn omgeving kwam ook de pijn. Steken bij elke ademteug, heipalen met spijkers die beukten op zijn bekken, de rauwe droogte van een buis die zich als de tentakel van een octopus in zijn keelholte had vastgezet.”

Plots krijgen we een 2de verhaallijn voorgeschoteld. Dit personage is al aan bod gekomen, daarmee vind ik het wat vreemd dat er zo lang mee gewacht wordt. Het brengt wel wat extra spanning teweeg, alhoewel de boodschap redelijk duidelijk is. Het vervolg is wel een beetje voorspelbaar maar de inkijk in zijn gedachtegang en zijn visie zijn wel verrijkend.

Echte nagelbijtende spanning is er niet, wel een onderhuids onbehagen, iets waar je niet 100% de vinger op kan leggen. De auteur heeft een aangename en vlotte schrijfstijl en de twijfels en angsten weet hij goed over te brengen, waardoor je onbewust mee gaat puzzelen. Sommige details worden besproken of geopperd maar verder hoor je er niets meer over, jammer, het laat wat losse eindjes achter. Ook staan er nog wat foutjes in, heel spijtig omdat er toch een redactieronde over gegaan is. Naar het einde toe is er wel een leuke twist die het verhaal toch een pittig einde geeft.
Kortom een mooi spelletje met het brein, vloeiend geschreven maar ik miste wat echte bloedstollende spanning.