Helaas vind ik deze tegen vallen

Het eerste deel van de serie met Ane Cestero in de hoofdrol, De dans van de tulpen, was fenomenaal. Het tweede deel Het uur van de meeuwen was nog steeds erg goed en beeldend geschreven en hield mij erg nieuwsgierig naar het derde deel. Dit derde deel heb ik nu gelezen en ik moet eerlijk zeggen dat ik na dit deel teleurgesteld achterblijf. De beeldende schrijfstijl is nog steeds aanwezig en zorgt er voor dat ik mij weer in de Spaanse bergen waan, maar daar is het ook nagenoeg klaar mee. Ik mis de spanning en vond het op sommige momenten zelfs behoorlijk langdradig. Ik heb me helaas echt door het verhaal heen moeten wurmen. Ik had momenten dat ik dacht ‘Het verhaal komt eindelijk op gang’ maar dat gevoel verdween ook net zo snel weer, helaas. Waarbij het verhaal langzaam voort kabbelde en er van spanning weinig te merken is, zelfs de moorden vond ik lafjes beschreven, terwijl Martín in de andere delen de gruwelijkheden niet schuwde vond ik nu de beschrijvingen niet zo levensecht overkomen als in de andere delen.

Het verhaal vond ik behoorlijk verwarrend en ik miste deze keer de klik met de personages. Zelfs Ane Cestero en haar teamleden kwamen niet zo goed uit de verf als in de andere delen. Ane was echt een inspecteur naar mijn hart, en ook nu loopt ze niet echt in het gareel, maar blijft ze wel braaf en merk ik niet veel van de eigenwijsheid die ze eerder wel volop toonde. Ik zou mezelf bijna afvragen of iemand anders dit derde deel geschreven heeft.

Het verhaal eindigt dan wel weer met een geweldige epiloog, maar dat komt waarschijnlijk ook doordat ik Julia een menselijk personage vindt en haar al het goede gun. Of er een volgend deel komt en of alle personages dan nog een rol spelen, zal voor mij een vraag blijven, want na dit deel haak ik helaas af.

Dit boek ontvingen wij van Xander uitgevers in ruil voor een recensie. Dit beïnvloedt onze mening niet.