De geur van een moeder

Deze recensie is eerder verschenen op Koukleum.nl.

Dit is voor mij de eerste kennismaking met de schrijfstijl van Lucia van den Brink. Dit boek bevat heel veel autobiografische elementen en hierdoor komt het verhaal extra hard binnen. Ongelofelijk dat iemand zo met zijn kind om kan gaan.

In ‘De geur van een moeder’ leren we de jonge Lentl kennen. De achtjarige Lentl geeft zichzelf de schuld van de dingen die gebeuren. Op een dag gaat haar moeder weg en komt nooit meer terug, ze pleegt zelfmoord. Haar vader wordt alcoholist en Lentl krijgt van haar vader de schuld van alles. Deze periode maakt haar tot de jonge vrouw die ze later is. Op jonge leeftijd begint ze voor het eerst met een naald en inkt een woord in haar huid te zetten. Het woord ‘HELP’. Echter, ondanks dit woord, is er niemand die er voor haar is, geen juf of meester op school, niemand in de buurt, ze staat er echt alleen voor. Als ze in contact komt met een tattoostudio laat ze haar eerste echte tattoo zetten, met de tekst ‘Het is allemaal jouw schuld’. Dit maakt meteen duidelijk hoe Lentl zich voelt. Dit heeft Van den Brink op een invoelende manier opgeschreven. Je merkt dat ze weet waar ze over schrijft. Ondertussen is Lentl volwassen en woont ze op zichzelf. Door haar lef heeft ze een plek bij een tattoozaak gevonden en hier leert ze uiteindelijk het echte tatoeëren. Ze gebruikt zichzelf als canvas en alle scheldwoorden die ze te horen heeft gekregen, vereeuwigt ze op haar huid, zoals ‘Kleine teringlijer’, zoals haar vader haar altijd noemde. Dit is voor haar de manier om hiermee om te gaan. Ze blijft last houden van haar verwaarlozing, en geestelijke mishandeling, al ervaart ze dit zelf niet zo en durft ze haar ouders hier niet van te beschuldigen. Ze denkt nog steeds dat het haar eigen schuld is. Van den Brink laat zien hoe je als volwassenen zelfs nog kunt blijven worstelen met deze trauma’s en hoe deze ervoor kunnen zorgen dat je leven hierop aangepast wordt.

Gelukkig durft Lentl op een bepaald moment haar kind zijn te omarmen en vanaf dat moment gaat het ook beter met haar. En besluit ze haar eigen canvas, haar huid, te veranderen. Dit is voor mij een duidelijk teken dat ze geaccepteerd heeft wat er in haar leven gebeurd is en dat ze, hoe moeilijk dit ook is, dit ook een plekje gegeven heeft.

Dit is een boek die je na laat denken over, hoe verwaarlozing, of geestelijke mishandeling kunnen doorwerken op latere leeftijd. Hoe is het mogelijk dat niemand de jonge Lentl geholpen heeft en dit jonge, kwetsbare meisje steeds weer gekwetst kon worden? Maar bovenal is het ook een boek van hoop. Ondanks alles heeft Lentl ingezien dat ze op een bepaald moment lieve mensen om haar heen heeft die er voor haar zijn en die haar steunen. Wellicht is dat nog wel belangrijker, vooral voor diegene die verwaarlozing of mishandeling zelf meegemaakt hebben.