Stiekem hoop ik dat er nog een vervolg komt

Deze recensie is eerder verschenen op Koukleum.nl.

De Tom Babylon-serie is echt een van de betere series die ik momenteel lees. Dus ik kon ook niet wachten om in dit vierde en laatste(?) deel te starten. Het verhaal begint met een spannende proloog. Een stelletje ziet twee mannen op het perron staan. Het meisje vertrouwt het niet en wijst haar vriend op het voorval. Hij gaat er op af. En dan gaat het gruwelijk mis… Wat is hier gebeurd? Wie waren deze mannen? Allerlei vragen die gelijk door mijn hoofd spoken. Hierna maken we een sprong in de tijd en zijn we zes weken verder. Tom wordt wakker in het ziekenhuis in Londen. Hij lijdt aan geheugenverlies. Hij komt er achter dat hij ontslag genomen heeft bij de politie, dat zijn vader gestorven is en dat zijn vrouw bij hem weg is. Tom snapt er niks van en hij besluit op onderzoek uit te gaan.

Het wordt wel al snel duidelijk dat het echt belangrijk is dat je de voorgaande delen gelezen hebt, want anders is het verhaal echt niet te volgen denk ik. Raabe weet, op een perfecte manier, via de personages, anekdotes uit de vorige boeken naar boven te halen en hierdoor wist ik meteen weer wat er in de voorgaande boeken gebeurd was. Dit wordt echter op zo’n manier verteld, dat het niet de vaart uit het verhaal haalt. Deze details zijn echter niet gedetailleerd genoeg, dat je als nieuwe lezer begrijpt waar het over zou gaan.

Het verhaal springt regelmatig in tijd, soms maak je een sprongetje vooruit, soms weer een sprong terug in de tijd. Dat ben ik gewend van de voorgaande boeken. Raabe weet dit op zo’n manier te doen dat het nergens verwarrend wordt en het verhaal, ondanks dat het niet chronologisch verteld wordt, gewoon makkelijk te volgen blijft.

Wat wel al vrij snel opvalt is dat De kelder anders is dan de voorgaande delen uit de Tom Babylon-serie. Tom is in Londen en Sita, waar hij normaal mee samenwerkt, is in Duitsland en wordt opgesloten in een psychiatrische kliniek. Dit zorgt voor twee aparte verhaallijnen, die uiteindelijk samenkomen. Dit zorgt ook voor een enorme vaart in het verhaal, want niet alleen in de verhaallijn van Tom gebeurd een hoop, ook in de verhaallijn van Sita zat ik vrijwel continue op het puntje van mijn stoel. Het verhaal is voor mijn gevoel rond, maar ik zou er ook zeker geen probleem mee hebben als er nog een vijfde deel van de Tom Babylon serie zou komen, want eigenlijk wil ik nog geen afscheid nemen van Tom en Sita. Daarvoor vind ik beide personages toch echt té interessant.