zowel positieve als negatieve dingen worden verteld

Deze recensie is eerder verschenen op Koukleum.nl.

Onder het lezen had ik het gevoel alsof ik in de huid van Willem kroop, ondanks dat het verhaal in de derde persoon geschreven is. Ik had toch steeds het gevoel alsof ik erc zuid bij was een het meemaakte.

Het verhaal begint met het moment dat Willem op het punt staat om Esther te ontmoeten. Je leest het moment dat Willem onderweg is naar Esther, maar ook de kant van Esther, die nerveus is om Willem te ontmoeten. Neemt hij haar iets kwalijk? Echter over de ontmoeting lezen we op dat moment nog niks. Vervolgens gaan we terug in de tijd en lezen we dat Willem op het asfalt ligt en moeite met ademen heeft. Dan lezen we hoe hij zich twintig minuten eerder klaar maakte om naar zijn werk bij Tata Steel te gaan. Dit ritje van een half uur maakt hij altijd op zijn geliefde motor en kan hij dromen.

Het revalidatieproces komt aan bod en hier in zie je al vrij snel de verandering in Willem. Hoe hij zich aan de kleinste stukjes hoop vastgrijpt en dit omzet naar iets positiefs en hier ook alles uit haalt. Hij had de maand voor het ongeluk net te horen gekregen dat hij niet te veel moest nadenken en dat er altijd iets is om dankbaar voor te zijn. En hij leeft nog, dus hij is zeker dankbaar. En met deze instelling gaat hij vervolgens alles aan.

Zijn droom was om te surfen op de golven van Zuid-Afrika. Vervolgens krijgt hij een filmpje te zien van een man die met zijn rolstoel richting kiteboard rolt en dan in een kuipstoeltje, wat op zijn kiteboard vastzit, plaatsneemt om te kitesurfen. Op dat moment weet hij het. Dit is wat hij ook wil. Hij is vastberaden en zo overtuigd waardoor hem dit ook gaat lukken. Erg mooi om te lezen, dat iemand zijn eigenlijke droom na blijft jagen, en zich niet laten tegenhouden door beperkingen. Doordat hij zich hierop focust vergeet hij zelfs zijn beperking in zekere zin, want op dat moment vergeet hij zelfs dat hij eigenlijk wilde leren lopen..

Ik denk dat Willem met dit boek iedereen laat zien dat je altijd dromen moet blijven houden en dat beperkingen je niet hoeven tegen te houden om je dromen waar te maken.

Wat voor mij altijd een pluspunt is, is als er foto’s in een non-fictie boek staan en dat is bij dit boek ook het geval. Je krijgt hierdoor nog een beter beeld van het verhaal. Deze foto’s zorgen ervoor dat het verhaal nog meer gaat leven.

Wat ik ook erg mooi vind, is dat dit verhaal niet alleen een positief verhaal is, maar dat ook de moeilijke momenten besproken worden. En dat hierbij ook geen onderwerp uit de weg gegaan wordt.

Door dit boek word je duidelijk bewust dat, hoe donker de toekomst ook lijkt er altijd lichtpuntjes zijn. Je moet ze alleen zelf willen zien