Onbegrijpelijk dat dit nog steeds gebeurd

Deze recensie is eerder verschenen op Koukleum.nl.

Ik wist eigenlijk nog niet veel over China. Ik wist wel dat het een heel streng regime had, maar van de ‘heropvoedingskampen’ had ik nog niet eerder gehoord, dus ik was hier wel benieuwd naar. In de proloog landt Mihrigul met haar kinderen met het vliegtuig in Washington en op het vliegveld rennen de kinderen angstig weg voor een man in uniform. Hierin merk je meteen dat de kinderen ook een hoop meegemaakt hebben en dat ze hierdoor angstig zijn voor mensen in uniformen. Ik vraag me meteen af waardoor en wil dan ook meteen verder lezen. Dus ik sla snel de pagina om. Hier gaan we terug in de tijd en leren we Mihrgul kennen als ze als kind bij haar oma opgroeit. Wat ook meteen opvalt als Mihrigul over haar thuissituatie vertelt, is dat er geen elektriciteit is, en ze nog geen stromend water hebben. Doordat ze goed kan leren krijgt ze een studiebeurs en besluit ze door te leren in Egypte.

Dit boek zou iedereen moeten lezen, want je denkt dat dit alleen in het verleden gebeurde, echter dit gebeurt vandaag de dag nog steeds in China. Het lijkt natuurlijk iets van ver weg, en heel soms lees je er een heel klein stukje over in de krant of zie je er een klein stukje over op tv, maar het is in China nog steeds actueel. Onder het lezen had ik steeds het gevoel alsof ik een boek over de tweede wereldoorlog aan het lezen was. Tijdens de tweede wereldoorlog hadden joden, zigeuners enz. volgens de Duitsers geen bestaansrecht, in China hebben de Oeigoeren geen bestaansrecht en de Chinezen willen dit volk het liefst uitroeien. De zogenaamde ‘heropvoedingskampen’ zijn een echte hel op aarde. Het continue in de gaten gehouden worden door camera’s en bij de minste of geringste beweging in de richting van een van de andere gevangenen, krijgen ze een waarschuwing. Het strenge regime in de heropvoedingskampen is ongelofelijk gruwelijk en de mishandelingen zijn echt mensonterend. Wat Mihrigul daar meemaakt, is onbegrijpelijk en dat zelfs ook haar familie gevangen genomen wordt, omdat zij in Egypte onderwijs volgde en niet trouw was aan China is voor ons Europeanen absoluut niet voor te stellen.

Mihrigul is een ontzettend moedige vrouw die voor haar principes blijft staan en zelfs de gruwelijkste mishandelingen doorstaat. Als ze zelfs in de dodencel terecht komt en hier met veel geluk uit weet te komen, wordt ze het land uitgezet, maar ondertussen wel nog steeds door de Chinese autoriteiten in de gaten gehouden.

Dit boek moet echt gelezen worden, zodat deze heropvoedingskampen tot het verleden gaan behoren en de Oeigoeren gewoon het recht op leven hebben. Want deze mensen leven hun eigen leven, in hun eigen omgeving, zonder problemen te veroorzaken en de Chinese autoriteiten willen ze uitroeien. Onbegrijpelijk gewoon.