Een ijskoude thriller

Deze recensie is eerder verschenen op Koukleum.nl.

Het verhaal begint als het gezin Armdahl in de auto zit, op weg naar de bergen, waar ze een nieuw begin zullen maken, na het overlijden van hun dochter en zus Emilie. Als Sofia dertien wordt, besluit Erik, na lang wikken en wegen dat hij samen met Sofia, ondanks alles, toch de beloofde meerdaagse skitocht moet maken. Sofia krijgt hierdoor het gevoel dat haar vader haar eindelijk als volwassene ziet en Erik ziet dit als een kans om een betere band met zijn dochter te krijgen.

Kristian heeft een beeldende schrijfstijl en hierdoor kon ik mij, tijdens het lezen, de omgeving heel goed voor de geest halen, maar dat niet alleen, ook voelde ik de kou die in dit sneeuwlandschap heerste echt tijdens het lezen. En je kunt je voorstellen als echte Koukleum, is dit nog eens, eens zo koud. Dus dit boek heb ik echt gelezen met een dekentje op en nog voelde ik de kou door alles heen gaan.

Het boek is niet spannend in de traditionele zin van een thriller, maar ik zat toch continue op het puntje van mijn stoel, want de setting alleen is al spannend te noemen. Tel daar de achtervolging bij op en je zit gebeiteld. Tijdens het hele verhaal voel je de dreiging van de kou en de natuur. Overleven ze dit? En als ze dit overleven, weten hun achtervolgers hen dan te vinden? Of kunnen ze aan hun ontkomen. Door deze vragen blijf je steeds doorlezen en is het boek gewoon niet aan de kant te leggen.

Dit boek gaat echter veel verder dan dat. Kristian heeft veel meer in het verhaal ingebouwd. Hij heeft ruimte gevonden om ook een aantal psychologische aspecten toe te voegen. Zoals rouwverwerking en het daarbij horende schuldgevoel, naastenliefde en de band tussen vader en dochter. En wat vooral opvalt is, des te verder je in het boek komt, de overdenkingen van Erik, waardoor hij voor zijn dochter nog steeds de kracht vindt om door te gaan. Hier wordt echt de oerkracht van een ouder aangesproken.

Het verhaal eindigt naar mijn gevoel nogal wat abrupt en hier zijn voor mijn gevoel wel nog wat losse eindjes blijven liggen, wat ik persoonlijk dan wel weer jammer vindt. Ik denk met een epiloog waar deze losse eindjes afgerond zouden worden, het verhaal echt helemaal afgemaakt zou hebben.

Wat het verhaal wel extra bijzonder maakt, is het nawoord van Kristian, waarin hij beschrijft hoe hij tot het schrijven van dit verhaal is gekomen. Dit geeft het verhaal voor mij een extra meerwaarde.

Als je een boek wilt lezen, waar bij je de setting van het verhaal levendig voor je ziet en je de kou bijna echt kunt voelen dan kan ik alleen maar zeggen, pak dit boek op en ga hem snel lezen.