Terechte winnaar: literair en stilisch gelaagd verhaal

Dit boek is zeker een verdiende winnaar van de Boekenbon Literatuurprijs, wegens de grote gelaagdheid van het verhaal, de uitgepuurde en toch stilistisch interessante schrijfstijl en de vaagheid die het geheel iets mysterieus geeft. Mauk is immers een typisch voorbeeld van 'love him or hate him': Vantoortelboom stelt hem aan de lezer voor als een man van uitersten, wiens leven grillige bochten maakt en die beslissingen neemt die je als lezer soms doen fronsen. Het tekent hem wel als getroubleerd personage, dat de demonen uit het verleden op zijn schouders meedraagt en een duidelijk product is van de krankzinnige jeugd waarin hij opgroeide.
De vele 'lege plekken' in het verhaal, die je als lezer zo nu en dan kan vullen met de puzzelstukjes die de auteur ons aanreikt, maken van dit boek dan ook een ideaal leesclubboek lijkt me. De fantasie van het 'grote kind' Mauk, en de vergeetachtigheid van de oude, dementerende Mauk maken het de lezer wel niet altijd gemakkelijk om het verhaal te construeren. Geen dik boek, maar wel eentje waar wat lees- en denkwerk bij nodig is, en dat je toch met een verdwaasd gevoel achterlaat als het uit is.